Page 699

جلد چهارم ۶۹۰ کتاب دعوی الف درهم وان غار ما امر هدا أن يدفع اليه هذه الألف لوديعة التي عندك لم ويحد المودع الأا بذلك فانه ياخذه على الالف الود والأمر الدفع وقضى القاضى عليه فانه يكون قضاء على الغائب و يستحلف خصما عن الغائب كذا فى المحيط (عالمگیری) و در کتاب اقضیه آورده است که مردی دعوی نمود بر مردی که بدرستی مرا بر فلان غایب هزار در هم است و بدرستی آنفلاان غایب مرا کرده است وکیل که این هزار در همی که نزد این مرد مدعی علیه امانت ولیدیت بده برای من تا امانت را تسلیم ندارم کردن او بدادن آن پس گذرانید مدعی گواها نرا بهزار درهم امانت او و با مرکردن او بدادن آن معلم کرد قاضی بر او پس بدرستی که این حکم قاضی حکم است بر غایب و خصم میکرد آن حاضر را طرف ایب برزین ذکر شده است در کتاب محیط لوان رجلا مات وعليه دين وترك الف درهم وترك ابنا فقال الابن هذه الألف وديعة كانت عند إلى لفلان وجاء فلان يد ذلك فضية غرماء الميت ذلك وقالوا الألف لفلان او كذبوه وقالو الألف للميت او لم يصدقوه ولم يكذبوه وقالو لا ندري لمن هي فان القاضي يقضي للغرماء بالألف عن الميت ويجعلها لمدع الوديعة لكن في الوجه الاول وهوا اذا صدقه غرماء الميت اذا قضى به القاضي اياهم يرجع المودع ويأخذها منهم باقرار هم وانها له هذا اذا اقرو ا كذلك اذا محد وقال الالف لابى او لم يقر به ولم يجحد و قال لا ادرى لمن هى فهذا والاول سواء فاذا اراد مدعى الوديعة استحلاف الابن في الوجه الثاني وهو اذا جد فلا يمين عليه اذا عرف الجواب في الوديعة فكذا الجواب في المضاربة والبضاعة والعاريم والاجارة والرهن اذا كان فى يد الميت عين و اقروا بشيئ من هذا كذا في شرح ادب القاضي للخصاف رحمة الله عليه في الثالث والسبعين (عالمگیری) اگر مردی مرد و بر وی دین بود و هزار در هم را مترو که و یک پسر را وارث گذاشت پس گفت پسرکه که این