Page 698

جلد چهارم ۶۸۹ کتاب دعوی وفي فتاوی الفضلي اذا ادعى بعض ورثة على ميت دينا وصدق بعض الورثة وكذبه البعض قاضي بيستوفي الامن نصيب المصدق بعد ان يطرح من نصيب الميت و هو من ذلك الكد كذا في المحيط (عالمگيري) و در فتاوای فضلی می آرد که اگر دعوی کرد بعض وارثان بر مورث خود دینی را و بعض وارثان وی او را راستگوی کردند و بعض ایشان دروغگوی کردند او را پس درینصورت چه حکمت گفت که گرفته میشود دین از نصیب آن وارشیم او را راستگوی کرد وست بعد از بدر کردن و انداختن حصه مدعی از آن دین همچنین گذشته در کتاب محیط لوادعى على الميت دينا فحضر احد ورثته فاقام بنية يشهد ان على حقه الكذا و كذا واقام الورثة بينة الاستيفاد تقام بينة الميت كذا فى خزانة المفتي اجمعوا انه يدفع الى الحاضر نصيبه غير مقسوم واجمعوا انه لا يدفع الى الغائب نصيبه الغائب ويترك في يده ذو اليد وضع على يده عدل وصال اليد اما مقرا او منکر انصيب الغائب من يده هذا العقا والمنقول يوضع على يده عدل الثان منكرا و ان كان مقربا يترك في يده واذ الحضر اقام البينة كذا فى العمادية على صے فصول عمادی) اگر دعوی کرد مردی بر مرده دینی را حضور یکی از وارثان او و گواهان گذرانید ثابت می شود دین در حق همه وارثان او و همچنین اگر دعوی کرد یکی از وارثانش دین مرده را بر آدمی و گذرانید گواهان را ثابت میشود دین در حق همه وارثانش و اتفاق کرده اند علمای ما رحمهم الله تعالی که داده میشود مر حاضر را حصۂ خود او بخش نشده و تقسیم ناشده و اتفاق کرده اند بر اینکه دا و نمیشود حاضر را حصه وارثان غایب و گذاشته می شود حصه ایشان در دست ذوالید و گفته اند صاحبین امام اعظم را که نهاده می شود حصه وارثان غایب در دست شخص عادل و اگر ذوالید اقرار کننده بود بان دین گرفته نمی شود حصه وارثان غایب از دست او باتفاق ایشان رحمهم الله تعالی و این حکم در زمین و باغ و آلست و در مال منقولی نهاده می شود در دست شخص عادل اگر منکر باشد از جزی و اگر اقرار کننده باشد بان نهاده می شود در دست او و وقتی که حاضر شود وارث غایب محتاج به نتیجه یا ز گذرانیدن گواهان بنا بقول صحیح تر و في كتاب الاقضية رجل ادعى على رجل ان له على فلا فایده دعوای دین را بر مرده حضور یکی از ورثه کرد و شاهدان بر او گذرانند