Page 700

جلد چهارم ۶۹ کتاب دعوی که این هزار درم امانت بود نزد پدرم از فلان و آمدن فلان که دعوی میکرد آن هزار درم را پس اسکوی کردند او را صاحبان دین مرده در آن اقرار و گفتند که این هزار درم از فلان یا دروغگوی ساختند او را و گفتند که این هزار درم از مرده است یا نه راستگو کردند او را و دروغ گوی و گفتند که نمیدانیم که این هزار درم از کیست پس بدرستی که قاضی حکم کند برای صاحبان دین باین هزار درم از طرف مرده و نگرداند آنرا برای مدعی ولیکن در صورت اول که راستگوی کرده باشند پسر او را صاحبان دین وقتی که حکم کرد قاضی بهزار درم برای ایشان رجوع کنند امانت دهنده برایشان و بگیرد هزار درم را از ایشان بسبب اقرار ایشان که همین هزار درم مر او راست و اینحکم وقتی است که اقرار کند پسر او و همچنین است که اگر منکر باشد و بگوید که هزار درم مرده مراست یا نه اقرار کند و نه منکر باشد و بگوید که نمیدانم که این درمها از کیست پس حکم درینصورت و حکم صورت اول برابر است پس اگر اراده کرد مدعی امانت سوگند دادن پسر او را در صورت دوم و آن این است که منکر شده باشد نیست مر او سوگند و وقتی که دانستی حکم را در ودیعت پس همچنین حکم است در مضاربت و بضاعت و عاریت و اجاره و گروی که در دست مرده باشد و اقرار کنند وارثانش بچیزی از اینها همچنین ذکر شده است در شرح ادب القاضی للخصاف الاختلاف بر در فصل مقدا رسوم اذا ادعی علی المیت دینا و الورثة الكبار غيبت الصغير حاضر ينصب القاضي عن الصغير وكيلا ويدعى فيه ذاته على الوكيل يكون قضاء على جميع الورثة غير ان الغريم يستوفى جميع دينه من نصيب الحاضر اذا لم يقدر على نصيب الكبار فاذا حضر الكبار يرجعون عليهم (فصول عمادي) وقتی که شخصی دعوی نمود بر مرده دینی را و وارثان کبیر او غایب بودند و وارث صغیر او حاضر بود در اینصورت قاضی ایستاده کند از طرف صغیر وکیلی را که دعوی کند مدعی در آن وکیل پس قاضی حکم کرد قاضی بر آن وکیل حکم میشود بر همه و مگر آنکه مانده دین بگیرد درین جمیع را از حصه حاضر اگر قادر نبود بر حصه وارثان کبیر و پس اگر حاضر شدند وارثان