Page 697

جلد چهارم ۶۸۸ کتاب الدعوی فایده دعوی دین بر بعض ورثه و اقرار کردن آن بعض در مال معینی که در دست آن وارث است نه در آن مال معینی که در دست او نیست پس کسی دعوی کرد مال معینی را در ترکه و حاضر کرد با خود وارثی را که آنمال معین در دست او میبشوده نمیشود دعوی او بروی و در دعوی دین یکی از وارثان خصم میگردد از جانب مرده اگر چه در دست او چیزی از ترکه نباشد همچنین ذکر شده است در کتاب محیط هذا اذا ادعى عينا في التركة على بعض الورثة فان ادعى الدين على الميت وبعض الورثة حاضر والبعض غائب وفيهم صغير فلا يخلو اما ان اقر الحاضر بالدين او انکرفان كان فى الورثة صغار واقر الكبار بالدين الا يحتاج الغريم الى اقامة البيئة ليثبت دينه في حق الصغار لان اقرار هم لا يعمل في حق القيا كناذكرني قتاوی اين ادعى عينا و این حکم گذشته در انوقتی است که مدعی دعوی کرده باشد مال معینی را در ترکه بر بعض وارثان مرده واگر دعوی کرده باشد دین را بر مرده و بعض وارثانش حاضر د او بعض اینا غائب بی دند و حال آنکه در جمله ایشان صغیر بود پس خالی نمیباشد از اینکه یا آن حاضر اقرار کرده میباشد بدین میگین میباشدازان پس اگر در وارثانش صغیر نابودند و وارثان کبیرش اقرار کردند بدین بیدین مدعی نیا صاحب دین بگذرانیدن گواهان برای اینکه ثابت کند دینش در او حق صغیر بانز را که اقرار ایشان در حق صغیر باطل میکند چنین ذکرشده است قتاوای رشد الدين ثبات الدين على الميت بحضور احد الورثة الدين يحي وان لم يكن ایده ماشى من التركة (فصل في عماد) ثابت کردن این بر مرده بحضور وارث او میچو دویستی است اگر چه نباشد در دست ایشان چیزی از تركه وحل المدعى عينا على ميت بحضرة احد الثة فاقر هذا الوارث بانه أخر ابعد عن جميع الدين حتمن المية وقال مشمس الائمة الحلواني هذا اذاقضى القاضي على المو اقراره اما لا ينزل الدين في نصیبه (قاضیخان) مردی دعوی کرد دینی را بر مرده محضور یکی از وارثانش پس اقرار کر دانا وارث صحیح میشود اقرار او لازم میشود او را تمامی دین در حصه وی ازمیراث و گفته است شمس الائمه حلوانی محلم ین وقتی است که حکم کند قاضی برین رث با قرارش اما بجز داقرار او بغیر ازحکم قاضی از میمیشود او را دین در نصیب او فی