Page 655

جلد چهارم ۶۳۶ کتاب الدعوی واز امام ابویوسف رح روایت شده است که مردی شکار کرد مرغی را در سرای مردی پس اگر هردو ایشان باهم موافق بودند بر اینکه ان شکار باصل روائی بود پس آن شکار مرشکار کننده راست برابرست اینکه شکار کرده باشد آنرا از هوا و یا بر درخت و اگر باهم مخالف بودند پس صاح آن سرای گفت که شکار کرده بودم پیش از تو یا بمیراث برده ام آنرا و منکر شد از ان شکار کننده و گفت که گرفته ام آنرا از هوا پس آنمرغ مر او راست و اگر گرفته بود انرا از بر او و یا از درخت او پس معتبر قول صاحب آن سرائی همچنین ذکر شده است در محیط سرخسی اذا باع مستاجر الحانوت سكنى الحانوت رجل وقبضها المشترى فجاء صاء الحانوت است لسكني من يد المشترى فان كان السكنى متصلا ببناء الحانوت وهو ليس من الالات مناعة المستان فالقول قول صاء الحانوت مع يمينه واذا حلف رجع المشترى على المستاجر بثمن السكني من الات صناء المستاجر فالقول قول المستاجر ولا يستحلف الحانوت على السكني كذا في المحيط الفتاوى وقتیکه فروخت اجاره گیرنده دکان الات واسباب سکونت آنرا بمردی و قبض کرد آنرا خرنده پس آمد صاحب دکان و بحق داری برد آنرا از دست خرنده پس اکر آن آلات سکونت متصل ببناد دکان بود و از آلات پیشه کرمی اجاره گیرنده بود پس قول صاحب دکان معتبرست با سوگندش و اگر سوگند کرد رجوع بکند خرنده بر اجاره گیرنده به بهای آن آلات سکونت و اگر آلات پیشه گرمی اجاره گیرنده بود پس معتبر قول جاره گیرنده است و نیست هیچ راهی مرصاحب دکان را برا آلات سکونت آن همچنین ذکر شده است در کتاب محیط واذا كان ثوب بيد رجل مطر وعنه فى يد آخر فهو بينهما نصفان (هدايه) واگر جامه در دست مردی بود و طرف آن بدست دیگری بود پس آنجامه را بین ایان بد و نصف است اذا تنازعا رجلان فی دار بدعى كل واحد منهما انها فى يده فاندع القاضی