Page 656

جلد چهارم ۶۳۳ کتاب الدعوی القاضی کون الدار فی ید احدهما جعله خصما البینه وان لم یعرف کونها فی ایدیهما و عرف انه الیست فی ید الثالث کلو واحد منهما مدع و مدعی علیه فان اقاما البینة علی الید مقصى الدار لهما و تجعل الدار فی ایدیهما ولو وجد فی ید ثالث ینزعها من یده عن الیها و قضی بذلک لا ینزعها من ید الثالث وان قامت لاحدهما بینة قضی الیه بها و از لم تکن لهما بینة ولا لاحدهما یحلف کل واحد منهما على صاحبه فان حلفا یبوی کل واحد من دعوى صاحبه و یوقف القاضی ذلک والی ان یظهر حقيقة الحال ولا یجعلها فی ید واحد منهما وان نکل کل واحد عن الیمین وخلف الآخر له فجله القاضی فی ید الحالف ولو منع الناکل من ان الدار وان حلفا يقطع الدار في يد الثالث لا ينزعها من يد الثالث هكذا في المحيط (عالمگیری) و میگو دعوی کردند دو مرد در سرایی که دعوی میکرد هر کدام ایشان که بدرستی این سرای در دست من است پس اگر قاضی میدانست بودن آن سرا را در دست یکی ایشان ذوالید بگرداند اور و اگر نمیدانست بودن آن سرا را در دست یکی ایشان و میدانست که آن سرای در دست سوم نیست پس هر کدام ایشان مدعی و مدعی علیه است پس اگر هر دوی ایشان گذرانیدند گواهانا حکم کند بان سرای برای هر دوی ایشان و بگرداند آنرا در دست هر دوی ایشان و اگر قاضی آنرا در دست مرد سوم بکشد آنرا از دست او به نزد طلب ایشان و پیش از طلب ایشان الیدا نکشد آنرا از دست آن مرد سوم و اگر گواهان گذشتند برای یکی ایشان حکم کند قاضی به بودن برای او و اگر هر دوی ایشانرا گواهان نبود و نیکی ایشانرا گواهان بود سوگند کند هر کدام ایشان بر دعوای رفیق خود پس اگر هر دوی ایشان سوگند کردند خلاص شود هر کدام شود ایشان از دعوای رفیق خود و موقوف بدارد قاضی آن سرا را تا زمانیکه حقیقت حال معلوم نگرداند آنرا در دست یکی از ایشان کریکی ایشان منع آورد از سوگند وسوگند کرد دیگر ایشان بگردان