Page 633

جلد چهارم ۶۳۴ كتاب الدعوى ولم يعد على ثقال لرب الثوب صدق ايهما شئت ان صدق الرسول برى ولو وجه الى القصار فان كل الزمه القصاروان حلف برئ والقصار على صاحب الثوب اليمين على الاجر ان حلف برئ من الاجر الحصة ذلك الثوب كذا اذا صدق القصار برى و وجب المين على الرسول ويجب عليه اجر القصار اذا حلف على ذلك وصدقم صاحب الثوب (خزانة المفتين) وقتیکه گاذری فرستاد چهار قطعه کرباس را برفیق خود بدست شاگرد صاحب آنجامه پس آن شاگرد بمالک انجامه سه قطعه را آورد و آن گاذر گفت که چهار قطعه با و داده بودم و انفرستاد شده گفت که داده بود بمن و شمرده بود آنرا برین در بصورت مرصاحب جامه را گفته شود که رستگوی کن هر کدام از صاحب جامه و آن شاگرد فرستاده شده را که میخواهی پس اگر آن شاگرد فرسود شده را رستگوی کرد خلاص میشود آن شاگرد و سوگند متوجه میشود بان گا ذ پس اگر وی منع آورد اور سوگو لازم میشود بر او تاوان و اگر سوگند کرد خلاص میشود و گازر را بر صاحب جامه سوگند است بر مزدوری اگر صاحب جامه برای او سوگند کرد خلاص شد از مزدوری بقدر حصه همان جای و همچنین اگر صاحب جامه راستگوی کرد گاذر را خلاص میشود آن گاذر و سوگند میشود برآن شاگرد فرستاده شده و واجب میشود بر صاحب جامه مزدوری گازر اگر آن شاگرد فرستاده شد سوگند کرد بران وصاحب جامه آن گاذر ارستگوی کرده بود الجنس الرابع فی دعوى القوم والرهط ودعوايهُم مختلفه جنس چهارم ثابت است در بیان دعوای قوم و رهط با هم دیگر خود که با هم مختلف باشند و اذا كانت دار في يد رجل ادعاها اثنان احدهما جميعها والآخر نصفها واقاما البينة فلصاحب الجميع ثلثة ارباعها ولصاحب النصف ربعها عند ابيحنيفة رحمه الله عليه اعتبا بطريق المنازعة وقالا هي بينهما اثلاثا فاعتبر طريق العول (هدايه) واکر مرائی