Page 631

جلد چهارم ٦٢٢ كتاب الدعوى وان اختلفا فقالت المراة غزلته باجر وقال الزوج بغير اجر كان القول قول الزوج مع اليمين (قاضيخان) و اگر باهم خلاف کردند پس گفت زن که رشنه ام آنرا بمزدوری و گفت شوهرش که ذکر نکرده ام هیچ چیزی را پس معتبر قول شوهر است با سوگندش و شود تارمر شوهر را و ان قال اغزليه لنفسك فغزلت فالغزل لها و يكون ذلك هبة لها للقطن (خزانة المفتين) و اگر شوهر گفته بود که بر ریش محلوج را برای خود و رشیت آن را پس ان ناه مززن است و میشوران قول شوهر بخشش برای زن و لو اختلفا فقال الزوج انا اذنتك لتغزليه وقالت لا بل قلت اغزليه لنفسك فالقول قول الزوج مع اليمين (قاضيخان) و اگر با هم خلاف کردند پس گفت شوهر که اذن کرده بودم تراکه بر ریش انرا برای من و گفت زن که چنین نیست بلکه گفتی که بر ریس انرا برای خود پس معتبر قول شوهر است با سوگندش وان قال اغزليه ليكون الثوب لك كان الغزل للزوج ولها عليه اجر شند (قاضيخان) و اگر گفت زنرا که بر ریش انرا تا باشد جامه مرا و ترا میشود تا بر شوهر او شود نز را بر شوهر اجر مثل و وان قال لها اغزليه ولم يذكر شيئا فادعى الزوج انها غزلته له كان القول قوله (قاضيخان) واگر گفت زنراکه برترین دیگر چیزی نگفت پس دعوی کرد شوهر که رشته برای من پس قول شوهر معتبر است هذا اذا غزلت باذن الزوج وان ينهها عن الغزل فغزلت بعد النهى كان القول لها وعلى بالزوج مثل قطنه وان لم ياذن لها ولم ينهها عن الغزل فغزلت ان كان الزوج بايع القطن كان الغزل لها وعليها مثل القطن وان لم يكن بايع القطن بل جاء بالقطن الى بيته لاجل البيت كان الغزل للزوج ولا اجر لها لانها متطوعة (قاضيخان وخزانة المفتان) وان اختلفا