Page 559

جلد چهارم ۵۵۰ کتاب دعوی اقام رجلان كل واحد منهما البينة انه اشترى منه الدار و العبد الذی فی یده وصاحب الیدینکر دعوا همافان القاضی یقضی بالداربینما ویقضی العبد بینهما ولهما الخیار لان الشركة فی الدارعیب فان اختارا العقداخذا الدار بينهما والعبد بينهما وان اختارا الفسخ اخذ العبد بينهما او قيمة العبد بينهما (قاضيخان) مردی در دست او سرائی و غلامی بود و هرکدام از دو مرد دیگر گواهان گذرانیدند باینکه خریده ام این سرایرابان غلامی که در دست اوست و ذوالید منکر بود از دعوای هردو پس قاضی حکم کند بانسرا میمان ایشان و حکم کند بآنگلام درمیان ایشان بنصف هردو را اختیارست زیرا که شرکت در سرای عیب ست پس اگر اختیار کردند آن عقدرابگیرند انسرایرا و انغلامرا بدو نصف و اگر اختیارکردند فسخ کردن عقد را بگیرند غلام یا قیمت غلام را بدو نصف وان اداد احدهما ان یاخذ كل الدار بعد ما قضى لهما ليس له ذلك (قاضيخان) اگر اراده کرد یکی ازانی دو که بگیرد تمامی انسرایرا پس از حکم کردن قاضی برای ایشان نیست مراو را این گرفتن وان كانت الدار فى يد المدعى او البائع ماله فكذلك الجواب (عالمكيرى) واگرا انسرای در دست هر دو مدعی بود و باقی مسئله بحال خود بود پس همچنین حکم ست وان كانت الدار فى يد احد الطالبان بحاله قضى القاضى له بالدار ولا يكون له الخيار ويكون كل العبد للآخر (قاضيخان وعالمگيرى) و اگر انسرای در دست یکی از هر دو بود و باقی مسئله بحال خود بود حکم کند قاضی برای او بانسرای و نمیباشد مراو را اختیار فسخ و میشود تمامی انغلام برای دیگر لولم تكن الدار فى يده ولكن شهود له شهد واله بقبض الدار قضى القاضي لها بالدار وليس لبائع الداران يرجع على من اخذ الداروان استحق منه ثمن الدار وهو العبد