Page 542

جلد چهارم ۵۳۳ کتاب دعوی و اگر هر دو خارج گواهان نگذرانیدند سوگند داده شود ذوالید را برای هر دوی ایشان پس اگر سگنو کرد برای هر دوی ایشان گذاشته می شود آن وقت در دست ذوالید بقضاء ترک نه بقضاء استحقاق پس اگر آن دو مدعی که خارج بودند گواهان گذرانیدند بعد ازین حکم کرده می شود بآن برای ایشان و اگر ذوالید منع آورد از سوگند برای هر دوی ایشان حکم کرده شو د بآن در میان آن هر دو به و نصف وان اقام الخارجان البينة على الملك والتاريخ (هدایه) صورته اذا ادعيا ثنان على اخر فى عين واقام كل واحد منهما بينة على الملك والتاريخ بانه ملكه مطلقا (عینی) فصاحب التاريخ الاقدم اولى (هدایه) ثم لا يقضى بعده لغيره الا اذا تلقى الملك منهم ومن ينازعه لم يتلق الملك منه فلا يقضى له به (تکمله) و اگر دو مدعی خارج شاهدان گذرانیدند به ملک و تاریخ و صورت آن اینکه دو کس دعوی کردند بر دیگر در مالی و هر کدام از ان دو مدعی گواهان گذرانیدند بملک و تاریخ باینکه بدرستی ملک اوست مطلق بدون بیان سبب ملک پس درین صورت صاحب تاریخ پیشتر بهتر ست بمالک بودن آن بعد از ان حکم کرده نمیشود بآن برای دیگری غیر او مگر وقتیکه صاحب تاریخ پسین دعوای رسیدن ملک را از صاحب تاریخ پیشتر کند و آن کس که با او دعوی میکند که صاحب تاریخ پیشتر ست دعوای رسیدن از او نکند پس در نیصورت حکم کرده نمیشود بآن برای صاحب تاریخ پیشتر دار ان منقول فى يدى رجلين واقام كل واحد منهما بينة على ما ادعيا ان لم يؤرخا او ارخا و تاريخها على السواء يقضى بينهما نصفين وان ارخا وتاريخ احدهما اسبق فعلى قول ابى حنيفة رحمة الله تعالى عليه وهو قول ابي يوسف رحمه الله تعالى اخرا و هو قول محمد رحمة الله او لا فایده دو خارج شاهدان گذرانیدند بر ملک تاریخ فایده مالی در دست دو مرد بود و هر یکی گواهان گذرانید