Page 492

جلد چهارم ۴۸۰ کتاب دعوی فایده زن بعد از طلاق دعوی مهر نمود و شوهر دعوی ابراء بگیرد از شوهر خود بعد از ان شوهر رجوع کند بر مادر او و همچنین حکم است در گرفتن غیر پدر و پدر کلان و قاضی مهر صغیره را ادعت الزوجة الصداق بعد الطلاق وادعی الزوج ابراء و هبتنی و اقام البینة فشهد احد الشاهدین انها ابرأته وشهد الآخر انها وهبته تقبل لان الموافقة ثابتة لان هبة الدین حکمها سقوط الدین و کذا حکم البراءة (فصول ع) دعوی کرد زنی مهر خود را بعد از طلاق و شوهرش گفت که بخشیده است مهر خود را برای من و گواهان گذرانید پس یک شاهد گفت که این زن ابراء کرده است برای شوهر خود و دیگر گفت که بخشیده مهر را بشوهر خود قبول میشود زیرا که موافق کردن هر دو شاهدی ممکن است زیرا که حکم بخشیدن دین ساقط شدن آنست از ذمه دیندار و همچنین حکم ابراء کردن آن است الاب اذا زوج ابنة البکر من رجل وقد خلی الزوج بها و قبض الاب دستینها ثم ردها الى الزوج ثم طلقها فهل لا يخلوا ما ان دفع الیه فی زمان صغرها او بعد بلوغها و فی الحالین لها خصومة مع الاب بقدر الدستیمان و فی مهر مثلها لها الخصومة على الزوج وان دفع الزوج الدستیمان الى الاب بعدها وخلى الزوج اياها ثم الاب رد ذلک والی الزوج فوالخصومة في كلها ولها على الزوج لانه دفع الى الاب في حالة ليس له ولاية القبض (فصول عما دت) وقتی که مردی دختر دوشیزه خود را بنکاح داد بمرد دیگر و شوهر با او خلوت کرد و قبض کرد پدر دسمتیار را از شوهر بعد از ان پس داد بشوهر دست پیمان او بعد از ان طلاق کرد شوهر او را پس اینصورت خالی از اینکه یا داده میباشد دست پیمان را بشوهر در حال خوردی او و یا بعد از بلوغ او و در هر دو حال مر اند ختر را حق دعوی گران پدر بقد رست پیمان با شوهر در مهر مثل راگر شوهر داد دست پیمانرا بپدر بعد از جماع نمودنش فایده پدر دست پیمان بشوهر پس داد و شوهر طلاق نمود