Page 491

جلد چهارم ۴۸۶ کتاب دعوی فایده شوهر در دفع گفت که مهرت مدرت داده ام در صغیری تو ابنته الصغیرة فادركت بعد ما دخل بها فطلبت مهرها من الزوج فقال الزوج دفعت المهر الى ابيك وانت صغيرة فصدقه الاب في ذلك قالوا لا یجوز اقرار الاب عليها ولها ان تاخذ مهرها من الزوج ولا يرجع الزوج على الاب (قاضيخان) الا اذا قال الاب عند الاخذ اخذته منك على ان ابرأك من مهر ابنتى ثم انكرت البنت له ان يرجع على الاب كذا رجعت البنت عليه (فتاوی عمادی) مردی بنکاح داد دختر صغیره خود را پس آن دختر بالغه شد بعد از دخول کردن شوهر با وی پس مهر خود را از شوهر خود خواست شوهرش گفت که دادم مهر ترا به پدرت و تو صغیره بودی و راستگوی کرد او را پدر دختر در ان گفته مشایخ رحمهم الله تعالی که اقرار پدر بر آن دختر روا نمی شود و مر او را است که مهر خود را از شوهر بگیرد و رجوع نکند شوهر بر پدر دختر مگر وقتی که پدر نزد گرفتن مهر گفته باشد که گرفتم مهر را از تو بشرط آنکه ترا خلاص کنم از مهر دختر خود بعد از ان دخترش منکر شود پس باین صورت مر شوهر راست که رجوع کند بر پدر دختر وقتی که آن دختر بر وی رجوع کرد صغیره زوجها زوجها امها وقبضت مهرها ثم بلغت الصغیرة وطلبت المهر من الزوج فان كانت الام وصية لم تكن للبنت ذلك لانه برأ الزوج بالدفع الى الام وان لم تكن وصية كان للبنت ان تاخذ المهر من زوجها ثم الزوج يرجع بذلك على الام وكذا الجواب فيما سوى الجد الا ابا لقاضي (فضل) دختر صغیره را بنکاح داد مادر او و قبض کرد مهر او را و بعد از ان بالغ شد آن صغیره و طلب کرد مهر خود را از شوهر خود پس اگر مادر او وصی او بود نیست مر دختر را ایند عوی زیرا که شوهر خلاص شده است از مهر او به ادن مهر بمادر او و اگر مادر او وصی نبود هست مرد ختر را که مهر خود را