Page 493

کتاب الدعوی جلد چهارم فایده شوهر در دفع دعوی ورثه میگفت که مهر را بمن بخشید با اندختر باز پدر پس دادش و شوهر منع آورد از گرفتن درینصورت حق خصومت بآن در مهر بر شوهر است زیرا که وی داده دست پیمانرا بپدر در حالیکه پدر را ولایت قبض آن نبود و بآن مجروح النوازل وهبت مهرها لزوجها ثم ماتت بعد مدة فطلبت ورثتها زوجها بمهرها و قالوا كانت هبتها في مرض موتها فلم تصح و قال الزوج لا بل كانت في فالقول قول الزوج (قاضیخان) و در کتاب مجموع نوازل ورده است که بخشید زن مهر خود را بشوهر خود و پس از مدتی انزان بمرد و طلب کردند وارثان زان از شوهر مهر اورا و گفتند که بخشش وی در مرض موتش بود پس صحیح نشده و شوهر گفت که چنین است بلکه در حال تندرستی او بود پس قول شوهر معتبر است اذا زوجت صغيرة فذهبت إلى بيت زوجها قبل قبض الصداق فایده ولی را میرسد پس آوردن صغیره از خانه شوهر برای قبض مهرش كان لها حق امساكها قبل النكاح ان يردها الى منزله و يمنعها منه حتى يدفع مهرها الى من احق القبض (قاضيخان) وقتی که کسی بنکاح داد دختر صغیره را پس رفت آن دختر بخانه شوهرش از قبض کردن مهر خود درینصورت میرسد کسی را که پیش از نکاح حق نگاه کردن دختر او را بود که بر دکن آن دختر را بمنزل خود و منع کند او را از شوهر تا که بدهد مهر اورا بکسی که او را حق قبض وكذا الرجل اذا زوج ابنة اخيه هى صغيرة ويسلمها الى الزوج قبل قبض المهر كان له ان يمنعها منه لان العم لا يملك تسليمها الى الزوج قبل قبض المهر فلا يصح تسلیمه (قاضیخان و فصول عمادی) و همچنین اگر مردی بنکاح داد دختر برادر خود که صغیره بود و سپردش بشوهر پیش از قبض کردن مهر میرسد او را که منع کند آن دختر از شوهر زیرا که عم مالک نیست سپردن دختر را بشوهر پیش از قبض کردن مهرش پس سپردن او روا نشده و في الفتاوى الاب اذا دفع الصغيرة الى زوجها وهى لا تطيق الرجال وذهبت الى منزل الزوج ثم رجعت الى بيت الاب قال الاب الجلاء