Page 490

جلد چهارم ۴۸۵ کتاب دعوی مردی دعوی کرد برداما دخود مهر دختر خودرا و داماد گفت که صلح کرده بامن بیک دینار و گواهان نگذرانیده بود برا و بعدازان دعوی کرد داماد که دختر تو ابراء کرده بود برهان از مهر خود در زندگی خود یا گفته اول که تو صلح کرده با من ازین مال مدعی بیک دینار باز دعوی ابراء دختر نمود قبول نمی شود گواهان او بر ابراء زن زیرا که وی سبب دعوی صلح اقرار کرد بواجب بودن مال بر نفس خود واگر گفت در اول که تو صلح کرده بامن از دعوای خود اقرار نمی شود بواجب بودن مال و قبول میشود گواهان او بر ابراء زیرا که موافق گردان برد قول او ممکن است زیرا که ممکن است او را که بگوید که ابراء کرده بود برای من دختر تو در زندگی خود و چگونه دعوی کردی دوم بار صلح کردم با تو ازان دعوایت امراة ابرأت زوجها عن المهر ثم قالت من بازار کرده امر لکن عقدتہ مرتاین ان اقامت البینة انه تزوجہا ثانیا یکنہا من المهر تقبل وتثبت البراء ة عن مهر واحد (فصول عمادي) عقد زنی ابرا کرد برای شوهر خود از مهر خود باز گفت که من ابراء کرده ام از مهر خود لکن مراد در نکاح آورده است دوم بار اگر گواهان گذرانید که او را نکاح کرده است دوم بارتا مهر قبول میشود و ثابت میشود ابراء از یک مهر فی کتاب الاحکام ادعی علی امراة نکاحا واقر ولیہا وانکرت هی فصالحہا علی مائة علی ان تقر بالنکاح صح فلو بينة علی اصل النکاح الاول لا يرجع فی المائة لانها بمنزلة الزيادة فی المهر (فصول عمادیے) ذکر شده است در کتاب احکام که مردی دعوی کرد نکاح را بر زنی و ولی انزن اقرار کرد بنکاح و خود انزن منکر شد بعد ازان صلح کرد با نزن بصدرهم بشرط اینکه اقرار کند بنکاح صحیح می شود این صلح پس اگر گواهان یافت باصل نکات اول رجوع نکند دران صد درم زیرا که این صلح بمانند زیاده کردن است در مهر رجل تورج