Page 489

جلد چهارم ۴۸۴ کتاب دعوی زنی دعوی کرد مهر نامیده شده را در متروکه شوهر خود و آن مهر صد دنیار بود بعد از ان دعوی کرد که شوهر من در زنده گی خود زیاده کرده بود در مهر من صد دینار دیگر را درست نمیشود دعوای دوم او زیرا که هرگاه که گفت که نکاح بصد دینار بود پس مقدار کرد باینکه همه مهر صد دینار بود پس وقتی که دعوی میکند زیاده را بعد از ان اقرار و حال آنکه زیاده باصل عقد نکاح پیوست میشود ظاهر شد که صد دینار ادراول همه مهر نبود بلکه بعض مهر بود پس آنزن تناقض کننده میگردد در هر دو گفته خود دعوى النقرة بعاير جاز الصفة يجوز بسبب المهر فلو تزوج امراة بمائة نقرة ولم يبين الصفة صح العقد بها وعند المطالبة تدعى عليه مائة درهم بسبب الصداق فيصرف الى النقرة الوسط كما لو تزوج على وصيف ينصرف الى وصيف وسط (فصول عمادی) دعوای نقره بسبب مهره بون بیان صفت آن و است پس اگر بنکاح گرفت زنی را بصد نقره و بیان صفت آن را نکرد عقد نکاح صحیح میشود و به نزد خواستن مهر دعوی کند بران کس صد درم را بسبب مهر خود پس ان نقره صرف میشود بسوی نقره میانه نه سره و نه ناسره چنانچه کسی نکاح بگیرد زنی را بغلانی صرف میشود آنغلام بسوی غلام میانه ادعى المهر على الختن فقال صالحت معى على دينار ولم يقم البينة عليه ثمراد على الختن ان ابنتك ابراتني في حال حياتها او قال صالحتني من المال المدعى على دينار لا يقبل بينته على الابراء لانه اقر بوجوب المال على نفسه ولو قال صالحتنى عن الدعوى لا يكون اقرارا وتقبل بينته على الابراء لان التوفيق ممكن لانه يمكنه ان يقول ابراتني ابنتك في حياتها لكن لما ادعيت على ثانيا صالحتك عن دعواك (فصول عماد) مروی فایده دفع داماد بصلح مدعی مهر با از ابراء دخترش از مهر