Page 459

جلد چهارم ۴۵۴ کتاب دعوی على اصل النکاح الاول لا يرجع فى المائة لانها بمنزلة الزيادة فى المهر خزانة المفتين مردی کرد دعوی نکاح را بر زنی و اقرار کرد ولی زن و منکر شد پس صلح کرد مرد بازن بر صد درم بشرط اینکه اقرار کند بنکاح روا می شود این صلح و اگر یافت مرد گواهان بر اصل نکاح اول رجوع نکند بر زن بصد درم زیر ا که این مثل زیادت کردنست بر مهرای رجل وامرأة فى دار اقام الرجل البينة ان الدار داره وان المرأة امرأته وا قامت المرأة البينة ان الدار دارها والرجل المدعى مملوك لها تقبل البينة الرجل في النكاح و بينتها فى الدار ولا يجعل الرجل مملوكا لها (فتاوى سراجيه) مردی و زنی در یکسرای بودند آن مرد گواهان گذرانید که این سرای من است و این زن زن من است و زن گواهان گذرانید که این سرای سرای من است و این مرد مدعی غلام منست قبول کرده می شود گواهان آن مرد در باره نکاح و گواهان زن درباره سرا و نیز مملوکش نمیگردد امرأة طلقها زوجها ثلثا فتزوجت رجلا فجاءت إلى الأول لعدان فتزوجها الأول ثم ادعت ان زوجها الثاني لم يكن دخل بها قال ابو القاسم ان كانت المرأة عالمة بشرائط حلها للاول فقالت عند النكاح حلت لك فتزوجها الأول لا يقبل قولها بعد ذلك وان كانت جاهلة بشرائط الحل قبل قولها الا اذا كانت اقرت ان الثانى دخل بها ولو انها لم تقل شيأ عند نكاح الزوج الأول حتى تزوجها الأول ثم قالت ما تزوجت بزوج آخر او قالت تزوجت ولم يدخل بی کان القول قولها (قاضيخان شوهر طلاق کرد زن خود را البته طلاق و بنکاح گرفت ازبان مرد دیگر را پس آنزن آمد نزد همین زوج اول بعد از عده و بنکاح گرفت او را شوهر اول بعد از ان دعوی کرد زن که شوهر دوم جماع نکرده بود مبین گفته است امام ابوالقاسمان