Page 460

جلد چهارم ۴۵۵ کتاب دعوی که اگر زن پلمه بود بشرایط حلال شدن خود برای شوهر اول پس گفت شوهر اول را وقت نکاح کردن که حلال هستم برایتو و بنکاح گرفت او را شوهر اول بعد ازان قبول کرد و گفت که این قول زن که جماع نکرده است شوهر دوم با من واگر زن جاهل و بیخبر بود از شرطهای حلال شدن قبول کرده می شود قول زن مگر که اقرار کرده است که شوهر دوم جماع کرده است بامن واگر زن در وقت نکاح کردن با شوهر اول هیچ نگفته بود تا که نکاح کرد با او بعد از ان گفت که من نکاح نکرده ام با شوهر دوم یا کرده ام مگر جماع نکرده است با من پس معتبر قول زن امراة طلقها زوجها ثلثا فجاءت بعد مدة فاخبرت انها تزوجت فلانا فجامعها وانكر الزوج الثانى الجماع ذكر الناطفى رحمة الله عليه ان القول قولها ويجوز للاول ولو اقر الزوج الثاني بجامعها وهي تنكر كان القول قولها ولا يحل للاول لوقال الزوج الاول بعد ماتزوّجها وطئك الزوج الثانى وقالت لم يطئني فرق بينهما وعليه نصف الصداق ولو قال الزوج الثانى تزوجتك قبل انقضاء عدتك من الزوج الاول وقالت قد كنت اسقطت بعد طلاق الاول سقطا استبان خلقه فرق بينهما ولا مهر لها وان قالت اولا ما سقطت كذا ثم قالت كنت فى العدة عند نكاحك كان القول قولها ويفرق بينهما ولها المهر (قاضیخان) مردی طلاق کرد زن خود را البته طلاق پس آمد زن بعد از مده وخبر داد شوهر خود را که من نکاح کرده ام با فلان مرد و او جماع کرده با من ومنکر شد زوج دوم از جماع ذکر کرده است ناطفی رح که معتبر قول زنست و رواست زوج اول را نکاح کردن او و اگر شوهر دوم اقرار کرد بجماع وزن منکر شد از ان معتبر نیز قول زن است و حلال نمی شود برای شوهر اول و اگر زوج اول بعد از نکاح