Page 436

جلد چهارم ۴۳۱ کتاب الدعوی رجل قال لامراته تزوجتك وانا صبي فقالت لا بل تزوجتني وانت بالغ كان القول قوله الاان القاضي لايفرق بينهما بل يسأله هل اجازوليك ام لاان قال لايقول له القاضي هل اجزت بعد البلوغ ان قال لايقول له القاضي هل تجيزالان ان قالا يفرق بينهما (قاضيخان) مردی زن خود را گفت با تو نکاح کرده ام در حالیکه نابالغ بودم و زن گفت نی بلکه نکاح کرده مرا در حالیکه بالغ بودی معتبر قول مردست مگر قاضی جدائی نکند میان ایشان بلکه بپرسد مردرا که ولی تو اجازه کرده بود نکاح کردن ترا یا نه اگر گفت نکرده بود بپرسد از وی که تو اجازه کرده بودی بعد از بالغ شدن یا نه اگر گفت نکرده بودم بگویدش که حالا اجازه میکنی یا نه اگر گفت نی میکنم جدائی کند میان ایشان و فی المحیط ولو قالت تزوجتني وانا صبية وقال بالغة القول قولها لانهما اختلفا في وجود العقد واذا قضى بالنكاح عند ابيحنيفة وابي يوسف رحمة الله عليهما يسع للمراة المقام معه وان تدعيه ليجامعها وحل لها ميراثه وان كانت صادقة (خلاصه) در محیط گفته است که اگر زن گفت که نکاح کرده ام با تو در حالیکه بالغ بودم و مرد گفت نی نکاح کردی با من در حالیکه بالغ بودی معتبر قول زنست زیرا که ایشان مختلف شدند در وجود عقد نکاح و هرگاه که قاضی حکم کرد بنکاح نزد امام اعظم و ابو یوسف رحمة الله علیهما میشاید زنرا باشیدن با مرد و اینکه بخواهد مرد را بجماع خود و حلال می شود نرا میراث از مال مرد هر چند که زن راستگو باشد در قول مذکور خود رجل زوج ابنته البالغة فبلغها الخبر ثم اختصما الى القاضى فادعى الزوج انها سكتت حين علمت فقالت لابل رددت ان قالت رددت حين علمت كان القول قولها وان قال علمت بالنكاح فایده گفت صبی بودم بهرنجان فایده اینکه شوهر بگوید که وقتی که نکاح بتو رسید سکوت کردی و او بگوید رد کردم