Page 435

جلد چهارم ۴۳۰ کتاب دعوی که مانمی شناسیم دختر او را بر ولسش پس اگر نبود مد عا علیه را مگر همین یکدختر قبول کرده میشو گواهی ایشان از جهت زوال جهالت و اگر گواهی دادند که او بنکاح داده عالت در خود را که دیگر دختر مرا و را نیست باین نام مگر همین یکدختر و نمی شناختند شادان آن دختر را بر ولیش در ینصورت بگذراند شوهرش شاهدانرا که آند ختر همین دختر ست باین نام رجل له بنتان صغری و كبرى و اقام رجل بينة على هذا الرجل انه زوج ابنته الكبرى منه واقام الاب بينة انه زوج ابنته الصغرى من هذا الرجل و البيتة بشة كذا فى المحيط (عالمكيرى ) مردیرا دو دختر بود خرد و بزرگ و مرد دیگر گواهان گذرانید براد که دختر بزرگ خودرا بنکاح مین داده و پدرش گواهان گذرانید که دختر خرد خود را شو دادن پس معتبر گواهان شوهر است همچنان مذکور است در کتاب محیط و فی فتاوی رشید الدین رحمة الله عليه ادعى نها امرأتى لان اباها زوجها منى برضاها فشهد الشهود بهذه العبارة که چون پدر و بر ابزنی داد این دختر وادشت این نکاح بدار قيل لا تقبل لان هذه شهادة على رضاها بالنكاح ليست بشهادة على النكاح لانهم لم يقولوا نكحها بمشهدنا وقيل يقبل لان هذه الشهادة على النكاح وعلى رضاها ايضا (فصول عمادی) و در فتاوای رشید الدین آورده است که دعوی کرد مردی که این زن زن من است زیرا که پدرش او را بنکاح داده است مرا برضای او و گوا هان کی دادند باین لفظ که چون پدرش او را بزنی داد باین مرد این دختر و ا دشت این نکاح پد را بعض علما گفته اند قبول کرده نمی شود زیرا که این گواهی دادن است بر رضا بودن آنزن بنکاح انا نیست گواهی دادن بنکاح زیر اکه بدرستی ایشان نگفته اند که نکاح کرده است این زنا بحضور و بعضی علما گفته اند قبول کرده می شود زیرا که این گواهی است بر نکاح و برضای زن نیم فایده اختلاف دعوی با گواهی در دعوی نکاح رجل قال