Page 394

جلد چهارم ۳۸۹ کتاب دعوی مر فلانراست بعد از چند روز دعوی کرد چیز یرا که در دکان بود که این چیز از من است نهاده ام آنرا در ان دکان بعد از اقرار خود را ستگوی کرده میشود و در بعضی روایات کتاب اقرار ذکر شده است که راستگوی کرده نمی شود و مصنف رحمه الله گذر بست که این روایت مخالف روایت کتاب جامع است و گفته اند مشایخ رحمه الله که معنی روایت دوم این است که اگر دعوی کند اقرار کننده بعد از اقرار خود درنده که ممکن نباشد اور ا داخل کردن چیزی در آن دکان درآمده يقين و عن ابي يوسف رحمه الله تعالى اذا قال مالی بالكوفة دار او قال مالي على احد ما العمارة على الكوفة دارا او ادعى مالا على رجل سمع دعواه (قاضيخان) روایت شده است از امام ابو یوسف رحمه الله که اگر مردی گفت که نیست مرا در شهر کوفه سرائی یا گفت که نیست مرا بر کسی مالی بعد از ان دعوی کرد شرائی را در شهر کوفه یا دعوی کرد مالی را بر کسی شنیده می شود دعوای او وعن محمد رحمه الله لو قال مالی فی رستاق كذا في يد فلان دار ولا ارض ولا حق ولا دعوى ثم اقام البيئة از له في يد فلان في ذلك الرستاق دار الا يقبل بينه الا ان يقيم البينة انه اخذها منه فلان بعد الاقرار (قاضیخان) و از امام محمد رحمه الله روایت شده که اگر کسی گفت که مرا در فلان قریه در دست فلان سرائی نیست و نه زمینی و نه حقی و نه دعوى ئي بعد از ان گواهان گذرانید باینکه مرا در ا در دست آن فلان در همین قریه سرائی است قبول نمی شود گواهان او مگر آنکه گواهان بگذراند باینکه بدرستی آن فلان گرفته است از او آشهر ا یرا بعد از اقرار او ولو قال مالی فی ید فلان دار ولاحق ولم ينسبه الى رستاق ولا قرية ثم ادعى ان له قبله حقا بالري في رستاق اوقرية لا يقبل بينته (قاضيخان) و اگر گفت که نیست مرا در دست فلان سرائی و نہ حقی