Page 337

جلد چهارم ۳۳۳ کتاب الاقرار اقران لهذا للمنکر عليه مائة درهم قال ابوالقاسم الصفاررح سقط عن المنکر ثلاث مائة الباقية (قاضيخان) مردی دعوی کرد بر مرد ديگر بپصد درهم باو مدعى عليه منکر شد و مدعی گواهان گذرانيد بر مدعای خود و قاضی حکم کرد برای او و بعد از ان مدعی اقرار کرد که همین مدعی علیه را بر من صد درهم است گفته است ابو القاسم صفار که ساقط میشود ازان منکر سه صد باقی رجل ادعی علی رجل مالا فقال المدعى عليه انى قد احلته بهذا المال علی فلان وقبل فلان الحوالة في المجلس واقام البيئة على ذلك وقال صاحب الدين ان المحتال عليه مات مفلتا قبل اداء الدين كان القول قوله مع يمينه ولا يقبل قول المحيل انه مات مليا وكان له ان يرجع على المدين بديئة كذا ذكر في الاصل (قاضيخان) مردی دعوی کرد بر مرد دیگر بمالی و پس گفتیم که بدرستی حواله کرده ام او را باین مال بر فلان و فلان قبول کرده است آن حواله را در آن مجلس و گواهان گذرانيد بران حواله کردن و صاحب دین گفت که آن فلانی که حواله بر او شده بود مرده است مفلس پیش از ادای آن دین معتبر قول صاحب دین است با سوگندش و قبول کرده نمیشود قول حواله کننده که آن فلان غنی مرده است و میسزد صاحب دین را که رجوع کند بران مدیون بآن دین خود همچنان ذکر شده است در کتاب مبسوط رجل احضر وصی المیت و ادعی ان له علی المیت خمسین در هما وكان الميت اقر بخمسین در هما في حياته دينا لا ثهنا فاقام وصى الميت بيئة ان المدعى هذا اقران له علی المیت هذه الخمسين لانه كان باع منه مائة درهم له على ثالث قالوا تقبل بينة الوصى ويكون ذالك رد البينة المدعى (قاضيخان) مردی حاضر کرد وصی مرده را نزد قاضی و دعوی