Page 335

۳۳۰ قدس سره الايدرى مات ابوك او لم يمت ذكر في المنتقى انه لا تندفع عنه الخصومة (قاضیخان) مردی دعوی کرد مال معین را در دست مردی که آن از پدر من است و گذاشته ات آنرا میراث برای من و گفت ذو الید که پدرت ودیعت نهاده است آنرا نزد من و نمیدانم که پدرت مرده است یا نه ذکر کرده است در کتاب منتقی که دفع نمیشود از و خصومت مدعی ولو كان المدعى ادعى ان هذه العين كانت لفلان رهنها عندى بكل وقبضتها واقام البينة واقام المدعى عليه في دفع دعواه انه اشتراها منه ونقدته الثمن كان ذلك دفعاً لدعوى الرهن لان بينة البيع مع بينة الرهن اذا اجتمعتاكانت بينة البيع اولى (قاضيخان) اگر مدعی دعوی کرد که بدرستی که این مال معین از فلان است که گرو نهاده است آنرا نزد من با تمام درم و قبض کرده ام آنرا و گذرانید گواهان را بر دعوای خود و مدعا علیه گواهان گندان در دفع دعوای مدعی که خریده ام آنرا از آن فلان و نقد داده ام با و بهای او را در اینصورت دفع میشود دعوای مرتهن زیرا که گواهان بیع با گواهان رهين وقتیکه جمع شوند گواهان بیع بهتر است دار في يد رجل ادعاها اخوان وهما بالغان احدهما اكبر من الآخر ادعيا انها كانت لابيهما مات وتركها ميراثا لهما واقاما البينة فقال المدعى عليه في دفع دعواهما انى اشتريت هذه الدار من الاديب ومن فلان وصى هذا الاصغر حين كان صغيرا بكذا فان كرو انكر الوصى ايضاً الوصاية فاقام المدعى عليه البينة على اقرار الوصى انه باع بحكم الوصاية قالو الا تقبل هذه البينة الا ان يشهد الشهود انه كان وصيأ من جهة ابيه او من جهة انه او من جهة القاضي لحاجة الصغير بمثل الثمن فتا وان بينة اقراره انه وصى انه بينت لو صبا بالغير الخ