Page 334

جلد چهارم ۳۲۹ كتاب الدعوي دست مردی که این مال معین از من است و بد رستیکه ذوالید اقرار کرده است برای من باین مال و گذرانید گواهانرا با آن دعوای خود پس مدعا علیه گواهان گذرانید که مدار طلب بخشش آنرا کرده از من باطل میشود گواهان مدعی و دفع میشود دعوای او از ذی اليد زیرا که هر کدام ایشان گواهان گذرانیده باقرار دیگرود که این مال از دست پس باطل شد گواهان هر دو از جهت تعارض باین هر دو طایفه شاهدان پس گذاشته می شود آن مال در دست ذوالید و همچنین ذکر کرده شده است در کتاب بسوط رجل ادعی دارا فى يد رجل انهاله وقضى القاضی له بها ثم اقر المقضى له انها لفلان اخراو يـكـون قط وصدقه المقر له يبطل قضاء القاضي ويرد الدار على المقضى عليه وان قال المقر له كانت الدار لمقروهبها منى فقبضتها فهى للمقر له ويضمن المقر قيمة الدار للمقضى عليه عند اصحابنا رحمهم الله تعالی قاضیخا مردی دعوی کرد سرائی را در دست مردی که این سرای از من است و حکم کرد قاضی برای مدعی با انسرای بعد از ان اقرار کرد آن شخصی که حکم برایش شده که آن سرای از فلان دیگر است هرگز از من نبود و تصدیق راسگوی کرد او را باطل میشود حکم قاضی و رد کرده میشود انسرای برکسی که حکم برای شده و اگر گفت مقوله که سرای از مقربود بخشیده است آنرا بمن و قبض کرده ام آنرا پس این سرای مقر له است و مقر ضامن میشود آن سرای را برای کسیکه حکم برا و شده نزد اصحاب مام رحمهم الله تعالى ولوادعى دارا فى يد رجل انهاله ورثها من ابيه اوقال اشتريتها من ذى اليد فجحد المدعى عليه ثم ادعى انهاله لا يسمع دعواه (قاضيخان) واگر کسی دعوی کرد سرائی را در دست مردی که این سرای از من است که میراث مانده است برای من از پدرم یا گفت که خریدیم این سرای را از ذوالید پس منکر شد مدعا علیه بعد از ان دعوی کرد مدعی که این سرای از من است شنیده نمیشود دعوای او رجل ادعی عينا فى يد رجل انها كانت لابيه مات وتركها ميراثاله و قال فيها