Page 319

جلد چهارم ۳۱۴ کتاب الاقرار کا ساقط است اما وقتی که صلح بعوض باشد بعد از ان صلح کند بعوض دیگر پس صلح دوم دروست و فسخ میشود صلح اول اشتربع اول ادعی ما لا فصالح ثم ظهر انه لا شئ عليه بطل الصلح پر دعوی کرد مدعی مالی را پس مدعی علیه با او صلح کرد بعد از ان ظاهر شد که بدر ستیکه چیزی بر او نیست باطل است فایده دفع دعوی تعدیل شهود نیست آن صلح من دفع شیئاً على ظن انه عليه ثم تبين انه ليس عليه له الرجوع بها دفع دعوى اللدع من المدعى عليه ليس بتعديل للشهود حتى لو طعن في الشاهد وفي الدعوى يصح (تكمله) اگر کسی بداد چیزی را بدیگری گمان اینکه این چیز بر من است بعد از ان ظاهر شد که آن چیزی نبود بر او میان است که رجوع کند با نچیزی که داده است دعوای دفع از مدعی علیه عادل گردانیدن گواهان مدعی نیست پس اگر طعن بگوید در گواهان علیا در دعوای او صحیحست رجل ادعى دارا في يد رجل فقال المدعى عليه الالما قد كان اقر قبل هذا ان لا حق له في هذه الدار لا تقبل بينته ولا يكون ذلك دفعا لدعوى المدد (قاضی خان) مردی دعوی کرد سرائی را که در دست مرد دیگر بود سعی علیه گفت که مدعی اقرار کرده بود پیاپ از این که مرا حقی نیست در این سرای قبول کرده نمیشود گواهان او و آن گفتار او دفع نمیشود مردهای مدعی را و ذكر في الجامع الصغير عين فى يد رجل يقول هو ليس لى فجاء رجل وادعاه فقال ذو اليد هو لى كان القول قوله ولو قال ليس لى وهناك احد يدعيه يكون ذلك اقرارا منه بالملك للمدعى حتى لو ادعاه لنفسه لا يسمع دعواه الا ان يتلقى الملك عمن يدعى (قاضی خان) در کتاب جامع صغیر مذکور است که مالی بعین در دست شخصی بود که میگفت آن مال از من نیست پس مرد دیگر آمد و دعوی کرد آنمال را باز ذوالید گفت که آن مال از من است بیان قول ذوالید است و اگر آن ذوالید می گفت که این مال از من نیست در حال آنکه در انوقت کسی دعوی میکرد آن مال را در نیصورت آن گفته او اقرار میشود از و بملک بودن آنمال مر آن مدعی را پس اگر ذوالید دعوی کند آن مال را برای خود شنیده نمیشود دعوای او مگر وقتیکه دعوی کند سیدن مل کا ز کی فایده دفع دعوی بمجرد اقرار مدعی بعدم حق فایده نفی ملک بدور مدعی و با وجود مدعی علی