Page 302

جلداچهارم ۲۹۶ کتاب الدعوی وحق اثبات النسب فلو مات المقر لجميع ماله للمقربه ولو كان المقر له معروف النسب وقال المقر هذا ابنی صبح اقراره عموماً مات ولم يبق له وارث فكذلك الجواب لشه له اقربائة ابن اخ له فقال هو مالك له فضا كالموصى له لجميع المال فيصير في معنى الوصيّة (خزانه) مردی پسر داشت و گفت که فلان برادر من است معتبر نمیشود اقرار در حق اثبات نسب و اگر مرد پسرا و بعد از ان مرد خودا پس جميع مال او مقر له را می شود و اگر مقر له معروف النسب بود و گفت مقر که این پسر برادر من است یا پسر عم من است و مر دو دیگر وارث او نماند پس همچنانست حکم او زیرا که هرگاه اقرار کرد که پسر برادر من است همچی است بملک مر او را پس می شود مثل موصی له بجميع مال پس میگردد در معنی وصیت ادعى الخزانه اشتريت هذه الدار من فلان بله وهو يملكها يومئذ واقام البينة على ذلك فدفع هذا الدعوى ان يدعى المدعى عليه على المدعى انه اشتراها من ملك المدعى الشراء منه ويقيم البينة على ذلك فهذا دفع صحیح لان کل واحد منهما يدعى الملك من واجد، وحينئذ يترجح صاحب اليد باليد (فصول عمادی) ولو قال المدعى جرى الفسخ بينكما لا ذلك البيع ثم اشتريت من فلان بعد ذلك واقام البينة يصح ولو كان فى المنقول يشترط القبض بعد الفسخ لصحة البيع (عالمگیری) سرائی در دست مردی بود دعوی کرد دیگری که من خریده ام این سرائی از فلان با نیک در بهار و حال آنکه ومیتی است آن سرای بود در آنروز و گواهان گذرانید باین گفته خود پس دفع این دعوی این است که مدعی علیه دعوی کند بر مدعی که من خریده ام این سرای را از همان کس که تو دعوی می کنی خریدن آن را از لو و گواهان بگذارند بر آن دعوای خود پس این دفع صحیح میشود زیرا که بهردوی ایشان ملک رسیده است از یک مرد و درین وقت ترجیح می یابد صاحب ید بسبب یدخود و اگر مدعی گفت در دفع این دفع که لعب و از ان مسخ جاری شده بود در میان شما آن بیع را با خریدم از فلان آن سرای را و گذرانید گواهان را شنیده می شود این دفع دفع و اگر آن مال مدعابه منقولی بود شرط کرده شده است قبض کردن آن بعد از فسخ برای صحیح شدن بیع دوم ادعی عینا فایده دفع دعوی بخدا شراء