Page 303

جلد چهارم ۲۹۸ کتاب الدعوى فایده دفع دعوى تلقی ملک في يدى رجل انه استراه من فلان بن فلان في يوم كذا في سنة كذا واقام بينة على دعواه وتوجه الحكم فادعى المدعى عليه في دفع دعواه ان الاقرار بمیت تلك الملك من جهة المقر قبل تاريخ شرائك او قبل شرائ بسنة طائبة ان هذة العين ملك اخيه فلان وحقه وصدقة اخوه فلان وذلك وانا اشتريت هذا العين من اخيه ذلك المقر له فادعواء على باطلة بهذا السبب واتفقت الدعوة للبينتين ان هذا الدفع صحيح ثم استفتوا بعد ذلك ان المدعى عليه بالدفع لو طلب عن مبدأ الاقرار بيان وقت ذلك الاقرار انه متى كان في اى شهر كان فالقاضى هل يكلفه اتفقت الدعوة الائمة ايضاً انه لا يكلفه لانه بين ميرة قلا يحتاج اليه حيث قال قبل تاريخ شرائك أو قبل شرائك (فصول عمادى) شخصى دعوى کرد مال معینی را در دست مردی که بدرستیکه خریده ام آنرا از فلان پسر فلان در فلان روز و فلان سال و شاهدان گذرانید بدعوای خود و حکم قاضی متوجه شد بر مدعى عليه پس مدعى عليه دعوی کرد در دفع دعوای او که بدرستیکه آن کسی که تو اقرار رسیدن ملک را از طرف او کرده برضای خود اقرار کرده بود یک سال پیش از تاریخ خریدن تو یا یک سال پیش از خریدن تو به اینکه بدرستیکه آن مال معین ملک فلان برادر من است وحق وے است و آن فلان برادر او راستگو ے کرده بود او را دران اقرارش و من این مال معین را خریده ام از برادر او که اقرار برایش کرده شده بود پس دعوای تو بر من باطل است بهمین سبب پس حکم مفتیان متفق شده باینکه این دفع صحیحست بعد ازان از ایشان فتوی خواسته شد بد رستی که مکر دعوى دفع بر او کرده شده است اگر از مدعی دفع بیان وقت آن اقرار را خواست که بدرستی که آن اقرار در کدام وقت و کدام ماه بود ایا قاضی تکلیف کند بر مدعی دفع بان بیان یا نه درینصورت نیز حکم امامان رحمه الله تعا متفق شد که او را تکلیف نکند زیرا که یکبار بیان کرده است آنقدر را که حاجت بآن است زیرا گه گنه که پیش از تاریخ خریدن تو یا پیش از خریدن تو عبدك دعى على رجل انه كان ملكه وانه اعتقه فقال