Page 301

جلد چهارم ۲۹۶ كتاب الدعوي واثبت بالبينته فاقام المدعي عليه البينتة على ايفاء بعض المال لا تبطل دعواه في ماسوى ذلك البعض دعوی کرد شخصی مالی را و ثابت کرد دعوای خود را گواهان پس گذرانید مدعی علیه گواه انرا برسانیدن بعضی از ان مال حایل نمیشود دعوای مدعی در باقی آن مال و كذا قال الغير ان الاولة تنظم قال الو يشفيعة لوال بهاء الدين الشحنة الالف الي الست اليم وبعد هذا صلاة لا بن اما لغير التصديق فلا يثبت النسب ولو انكر الاول اقرار فاقام الاول انه اقرانی بابنه تقبل بينته والا قرا د با ندانن مقبول (خزانه) و اگر بگوید شخصی که این ولد از من نیست بعد ازان بگوید که از من است صحیح نمیشود اگر اول بگوید که از من است و بعد از ان بگوید که از من نیست صحیح نمی شود و نفی اما این سخنی که تصدیق کند اور ولد للغیر تصدیق ولد ثابت نمیشود نسب و اگر پدر منکر شد از اقرار و پسر گواه ان گذرانید که اقرار کرده است باینکه من ولد اویم قبول میشود گواهان او در اقرار باینکه ولد من است قبول می شود ولو ادعی ان ابى فلان و صدقه فلان وثبت نسبه منه ثم ادعى ان ابى فلان اخر لا يصح واذا قال ان الى فلان ولم يصدقه فلان ثم ادعى ان ابى فلان اخر لا يصح اقراره لان للاول حق التصدر فلو صحنا اقرا يودى إلى ابطال حق المصدق والجراح انه لا يجوز كما لو دعي انه معتو فلان و لم يصدقه ثم ادان هو فلان الخوفانه لا يصح لانه ثبت للاول حق التصديق ولو ان معروف النسب من رجل قال انا ابن فلان اخولا يصح لانه لا يقدر على تجديد النسب ولا يجوز للقاضي ان يسمع (خزانه) اگر دعوی کرد که این پدر من است و تصدیق کرد پدر او را ثابت شد نسب او بعد ازان دعوی کرد که من پسر دیگرم شنیده نمی شود و اگر گفت که پدر من فلان است و تصدیق نکرد فلان بعد ازان گفت که من پسر دیگرم صحیح نمی شود اقرار او زیرا که اول را حق تصدیق است اگر صحیح کنیم اقرار او دوم را می شود ابطال حق تصدیق اول و این روا نیست چنانکه اگر دعوی کند که من آزاد شده فلانم و او تصدیق نکند بعد ازان بگوید که از اد شده دیگر صحیح نمیشود اقرار او مرد ومهم زیرا که اول را حق تصدیق است و اگر معروف باشد نسب او از مردی و بگوید که من پسر دیگرم شنیده نمی شود زیرا که او قاد نیست بر گردانیدن نسب خود از یکی بدیگری و نمی شاید قاضی را که بشنود انا رجل له ابن فاقر هذا الرجل ان فلانا اخى لا يقدر القران نو