Page 254

جلد چهارم ۲۳۹ کتاب دعوی اذا باع الرجل عبدين صفقة واحدة فمات احدهما عند المشتري يقبضهما قبل نقد الثمن ثم اختلفا في الثمن فقال البایع بعتهما منك بالفى درهم وقال المشتری اشتريتهما منك بالف درهم لم يتحالفا عند ابی حنیفة رحمة الله عليه وفي الجامع الصغير القول قول المشترى مع يمينه عند ابی حنیفة رحمة الله عليه الا ان يرضى البايع ان يترك حصة الهالك اى لا يا خذ من ثمن الهالك شيئاً اصلا ويجعل الهالك كان لم يكن وكان العقد لم يكن لا على الحى القائم فحينئذ يتحالفان فى ثمنه ويكون الثمن كله فى مقابلة الحى وينكول ايهما الزمه دعوى الاخر كما فى غرر الافكار فان كانت السلعة غیر مقبوضة تحالفا فى موتهما وموت احدهما وفي الزيادة (هداية مع نتایج الافكار) واکر هلاک شد یکی از دو غلام یعنی اگر فروخت مردی دو غلام را بیک عقد و یکی از ایشان مرد نزد خریده بعد قبض آنها پیش از گرفتن بها بعد از ان اختلاف کردند در بهای ایشان چنانکه فروشنده گفت که فروختم هر دو را بتو بد و هزار درم و خرنده گفت که خریده ام هر دو را از تو بیک هزار درم تحالف نیست نزد امام اعظم رحمة الله علیه و در کتاب جامع صغیر گفته است که معتبر قول خرنده است با سوگندش نزد امام اعظم رحمة الله علیه مگر وقتیکہ رضا شود فروشنده بگذاشتن حصه هلاک شد یعنی که هر گز نگیرد از بهای آن هلاک شده چیز را و بگرداند آن هلاک شده را چنانکه نبود و گویا که عقد بیع وارد نشده بود مگر بران غلام زنده که موجود است پس درین وقت هر دو سوگند کنند در بهای آن غلام زنده و همه بها در مقابل غلام زنده میشود و منع خود با هر یکی از ایشان از سوگند لازم می شود بر او دعوی اندیگر چنانکه در کتاب غرر افکار مذکوراست پس اگر متاع فروخته شده قبض کرده شده نبود و با هم اختلاف کردند هر دوی ایشان با همدیگر سوگند کنند در صورت مردن هر دو غلا م و مردن یک غلام و در دعوا زیاد تیریانی