Page image — the source of record
Machine transcription
جلد چهارم
۳۲۶
کتاب دعوی
درین متاع حقی و اگر مدعی و مدعی علیه با هم صلح کردند از دعوای مدعی بر در هما بعد از ان مدعی علیه
منکر شد از حق مدعی در مدعابه نمیرسد مدعی علیه را که سوگند کند که نیست مر مدعی را نزد من حقی تا که
بماند به یقین که نیست مدعی را حقی در این چیز واذا احال لرجل غریما من غرمائه
علی رجل بالف درهم ثم ان المحتال له قدم المحيل الى القاضي وهو
لا يرى ان الحوالة توجب براءة الاصيل وذلك قبل ان يجد المحتا عليه
وقبل ان يفلس حل للمحيل ان يحلف ماله على حق اذا كان مر اي المحيل
ان الحوالة توجب براءة الاصيل وان قضى المحتال له بمطالبة المحيل
وجعل الحوالة بمنزلة الكفالة ثم اراد المحيل ان يحلف
على براءة نفسه لا يسعه ذلك كذا فى المحيط
(عالمگيري) و وقتی که حواله کند مردی صاحب دینی از صاحبان دین خود بگردی
بهزار درم بعد از ان کسی که حواله شد پیش کرد حواله کننده را بر قاضی و قاضی اعتقاد نداشت
این را که حواله واجب میکند خلاصی ذمه حواله کننده را و این امر پیش از منکر شدن کسی
بود که حواله کرده شده برا و و پیش از حکم کردن قاضی بود بر مفلس بودن اور و است محواله
کننده را که سوگند کند که نیست مر اینمد عی را بر من حقی وقتی که باشد از اعتقاد حواله کننده که
حواله وجب میکند خلاصی ذمه حواله کننده را و اگر حکم کرد قاضی برای کسی که حواله برای او داده شده
بخواستن او دین خود را از حواله کننده و گردانید حواله را بمنزله ضامنی بعد از ان اراده کرد حواله کننده
که سوگند کند که نیست مرا او را حقی بر من روا نیست او را این سوگند بچنین ذکر شده است در کتاب محط
رجل عليه دين لرجل و به رهن في يدا الدين فانكرب الدين الرهن حلف
كان المدعى عليه وهو الراهن ان يحلف بالله ما له على هذا الدين الذي يدعي الرهن
کذافی
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.