Page 240

جلد چهارم ۲۴۵ کتاب دعوی و امام ابو یوسف رحمہ اللہ سوگند داده می شود او را و همچنین ذکر شده در کتاب محیط ادعى على اخر ما لا وانكر المدعى عليه ذلك ثم ادعى عليه في مجلس اخ انك استمهلت منى هذا المال وصرت مقرا بالمال والمدعى عليه ينكر المال والاستمهال يحلف على المال دون الاستمهال والاصد في جنس هذه المسائل ان الانسان انما يستحلف على حق خصمه او على سبب حقه وانه على قول ابي يوسف رحمة الله عليه ولا يحلف على حجة خصمه هكذا في الذخيرة (عالمكيري) اگر دعوی کرد مردی بر دیگری مالی را و منکر شد مدعی علیه از ان بعد از ان دعوی کرد مدعی در مجلس دیگر که تو مهلت خواسته بودی از من بادا کردن اینمال و اقرار کننده گردیده بآنمال و مدعی علیه منکر شد از مال و از مهلت خواستن سوگند داده شود برین نه بر مهلت خواستن و قاعده کلیه در جنس این مسألها این است که آدمی را سوگند داده میشود بر حق خصم او و یا بر سبب حق او و این قول امام ابو یوسف است رحمة الله علیه و سوگند داده نمی شود او را بر حجت خصم او همچنین است در کتاب ذخیره رجل في يده سلعة لا يعلم لاحد فيها حقا وجاء رجل وادعى فيها دعوى وسع للذي في يده ان يحلف البتة بالله ماله فيها حق ولو كان المدعى مع المدعى عليه قد صدا من دعوى المدعى على دراهم ثم ان المدعى عليه يحق للمدعى فيه لا يسعه ان يحلف ما له قبله حق حتى يعلم ان لا حق له في ذلك الشيئ (عالمگیری) در دست مردی متاعی بود و نمیدانست که کسی را در بین متاع حقی است و آمد مردی و دعوی کرد در آن متاع حقی را میرسد ذو الید را که سوگند کند به ثبات و قطع که بالله نیست ملا اینها را