Page 242

جلد چهارم ۲۳۴ کتاب دعوی كذا في فتاوي قاضيخان (عالمگيري) بر مردی دینی بود مقری و بعوض آن دین گروی داده بود که وفا میکرد بآن دین پس منکر شد صاحب دین از گروی و سوگند کرد میرسد مدعی علیه را که گرو دهنده است که سوگند کند که باشد که نیست مرا بدعی را برمن این دینی که دعوی میکند آنرا همچنین ذکر شده است در کتاب قاضی خان رجل في يده دار يزعم ان طائفة منها له يعلم مقدارها او لم يعلم فادعى رجل لنفسه فيها حقا معلوما بان يدعى الثلث او الربع فقال المدعى عليه للقاضي انا اعلم ان للمدعي فيها حقا ولا ادري مقدار حقه فارجع اليه ما احببت لا ينبغي للقاضي ان يتعرض لذلك بشئ ولكن يحلف المدعى عليه على ما ادعى المدعي فان نكل فقد صار مقرا او باذلا بذلك المقدار وايا ما كان فهو حجة وان حلف على ذلك المقدار المعين فالقاضي يسكن المدعي مع المدعى عليه فى الدار با قراره ان له فيها حقا كذا فى المحيط (عالمگيري) سرایی در دست مردی بود که میگفت که چیزی ازین سرای از منست علم او مقدار انرا میدانست باندیدا پس دعوی کرد مردی برای خود در آنسرای حق معلوم را مانند سوم یا چهارم حصه انزا پس گفت معنی علیه قاضی را که من میدانم که مدعی را درین سرای حقی هست و لیکن نمیدانم مقدار حق او را پس بوه با و انچیز را که خواهش است مینشاید مر قاضی را که تعرض کند برای اینکار بچیزی و لیکن سوگند بدید مدعا علیه با تنیز یکه دعوای میکند مدعی پس اگر منع آوردازسوگند اقرار کنده میگر د بیا کند د و یا نداره علم و پر کدام ازینو ام که باشد اقرار او حجت است اگر سوگند کرد باند ار معلوم پیس قاضی بنشاند مدعی رابا مدعی علیه در انترای بسبب اقرار مدعا علیه که نیمدعی را درین سرای حق است همچنین ذکر شده است در کتاب محیط