Page 226

جلد چهارم ۲۲ کتاب دعوی فحلفت اله ان يحلف سائر الورثة بعد ذلك قال الشيخ الامام ابو بكر محمد بن الفضل رحمة الله تعالى عليه ليس له ان يحلف سائر الورثة (قاضيخان) مردی بخشید زمینی را از میراث پدر خود و سپرد آنرا بزنیام با آن کسیکه برای او بخشیده شده پس آمد زن آنمرده و دعوی کرد بران کسیکه برای او بخشیده شده که این زمین من است و ورثه قسمت کرده اند میراث را و این زمین در حصه من آمده است و بخشنده زمین را بتو بخشیده است پس از قسمت و آن کسیکه برای او بخشیده شده دعوی کرد که قسمت پیش از بخشش بود و آنز مین در حصه بخشنده آمده است و عاجز شد آن کسیکه برای او بخشیده شده از گذرانیدن گواهان بر دعوی خود و طلب کرد سوگند آن زنرا و آن زن سوگند کرد آیا هسست آن کسی که برای او بخشیده شده که سوگند بدهد باقی ورثه را یا نه گفته است شیخ امام ابو بکر محمد بن فضل رحمة الله که نیست او را سوگند دادن باقی ورثه رجل ادعی على الميت دينا وقدم الوصي الى القاضي فجحد الوصي وقال لم يوص الي لطلب المدعي من القاضي يمين الوصي لا يحلفه القاضي وكذا اذا ادعى انه وكيل فلان (قاضيخان) مردی دعوی کرد بر مرده دینی را و پیش کرد وصی مرده را بقاضی پس منکر شد وصی و گفت که وصی نگرفته مرا و طلب کرد مدعی از قاضی سوگند وصی را قاضی سوگند ندهد وصی را و همچنین حکم است اگر دعوی کرد که وی وکیل فلان است اذا ادعى على تركة ميت دينا واراد تحليف الوصي فان كان الوصي وارثا يحلفه والافلا يحلفه (خزانة المفتین) اگر کسی دعوی کرد بر مترو که مرده دینی را و اراده کرد سوگند دادن وصی را پس اگر انوصی وارث آنمره