Page 227

جلد چهارم ۲۲۲ کتاب الدعوى باشد سوگند بدهد او را و اگر وارث نباشد سوگند ندهد او را رجل في يده عبد ورثه من ابيه فادعى انسان ان العبد عبده اودعه اباه الميت وانكر صاحب اليد فانه يستحلف صاحب اليد على دعواه على العلم فان حلف برئ وان نكل قضى به عليه وامره بالتسليم الى المدعي فان سلم فادعى على المدعى عليه اخر بمثل ما ادعاه الاول واراد ان يحلفه ليس له ذلك قالوا وهذا اذا لم يكن في يد الابن شيئ مما تركه الاب سوى هذا العبد اما اذا كان في يده من تركة الاب شيئ سوى هذا العبد يستحلف للثاني واذا نكل يقضي عليه لو كان هذه الدعوى في الغصب لا يستحلف للثاني ايضا اذا لم يكن في يده شيئ من التركة سوى العبد وان كان يستحلف هكذا في الفصول العمادية (عالمگيري) در دست مردی غلامی بود که بمیراث یافته بود او را از پدر خود پس دعوی کرد شخصی که این غلام غلام من ست ودیعت نهاده بودم او را بنزد پدر مرد تو و منکر شد ذوالید سوگند داده میشود ذوالید را بدعوای مدعی بر علم پس اگر سوگند خورد خلاص میشود و اگر منع آورد از سوگند قاضی حکم کند بآن بر و و امر کند او را بسپردن آن غلام بمدعی پس اگر سپرد و دعوی کرد بر مدعا علیه مدعی دیگر مثل دعوای مدعی اول و اراده کرد که سوگند بدهد مدعا علیها نمیرسد او را آن سوگند دادن گفته اند فقها رحمهم الله تعالی که این حکم وقتی است که نباشد در دست پسر چیزی از ترکه پدرش سوی از ان غلام اما وقتی باشد دستش چیزی