Page 194

جلد چهارم ۱۸۹ کتاب دعوی و طلب کرد مدعی سوگند دادن ذوالید را که آن فلان ودیعت نهاده است آنچیز را نزد او سوگند بدهد او را قاضی بر قطع که بالله که آن فلان ودیعت نهاده است آنچیز را نزدو و اگر مدعی علیه طلب کرد سوگند دادن مدعی را پس مدعی را سوگند بدهد بالعلم که بالله که تو عالم نیستی که انفلان ودیعت نهاده است آنچیز را نزد او و اگر مدعی دعوی کرد خریدن را از فلان غایبی که مالک آن مال بود و ذوالید گواهان گذرانید بر امان نهادن دیگر غایب نزد او درین صورت خصومت مدعی دفع نمیشود از او ذکر کرده این حکم را در کتاب بحر رائق ولوكان الرهن في يد المرتهن فالقيا في يده آخر فطالبه المرتهن بالدين مر يدفع المال الي المرتهن فان ادعى الراهن هلاك الرهن وانكر المرتهن حلف على البنات بالله ما هلك ولوكانا وضعا الرهن على يدي عدل فاختلفا في الهلاك حلف المرتهن على العلم (خزانة المفتين وعالمگيري) و اگر مال گروی در دست گروگیرنده بود وگروگیرنده وگرو دهنده در دیگر شهر یکجا شدند پس گروگیرنده طلب کرد از گرو دهنده دین خود را امر کرده شود اورا بداری أمثال دین و اگر دعوی کردگرو دهنده که مال گروی هلاک شده است و منکر شدگرو گیرنده سوگند داده شود او را بر قطع که بالله که هلاک نشده است آن مال و اگر انمال گروی را هر دوي ایشان نهاده بودند بدست مرد عادل و با هم اختلاف کردند در هلاک شدن آن سوگند داده شود گرو گیرنده ولوان رجلا قدم رجلا إلى الحاكم فادعى ان غلاما له قتل استهلك له مالا او جنى عليه جناية فيما دون النفس وادعى ان جنى على ابنه او عبده جناية في النفس وفي ما دونها او ادعى انه قتل وليا له خطاء او عمداً واراد استحلاف المولى على ذلك فهذا على وجهين ان ادعى جناية موجبة