Page 191

جلد چهارم ۱۸۶ کتاب دعوی ثابت نشد رسیدن آن بمدعی علیه از جهت میراث پس سوگند داده شود مدعی علیه را درین وقت بثبات و قطع واگر مدعی منع آورد از سوگند نمودن و مقر گردید باینکه این مدعا رسید کابت بمدعی علیه از جهت میراث پس سوگند داده شود بمدعی علیه در ینوقت بعلم همچنین ذکر شد ست در کتاب محیط ولو ان رجلا مات فادعی وارثه علی رجل انه کان لابیه علیه الف درهم دین وصار میراثا له واقر المدعی علیه بالموت وانکر الدین واراد الوارث ان یحلفه یحلف علی البتات بالله ما کا زلابیه علی الف درهم دین ولاشئ منه علی الوجه الذی یدعیه لان الدین اذا ثبت للاب علی المدیون یبقی الی ان یوجد المسقط و هو القبض الاتری انه فی حیات الاب یحلف المدیون علی الدین ولایحلف الاب بالله ما قبض المال الا ان یکون المدیون یقربوید علی الاستیفاء (خزانة المفتین) واگر مردی مرد و دعوی کرد وارث او بر مرد دیگر که پدرم رابرین مرد هزار درم دین ست و میراث مانده برای من و مدعی علیه اقرار کرد بمردن پدر او و منکر شد از ان دین و اراده کرد وارث سوگند دادن اور اسوگند بدهد او را بر قطع که بالله که پد او را هزار درم دین بر تو نیست دو سینه چیزی از ان هزار درم بر تو دین است بان وجه که دعوی میکند مدعے آنرا زیرا که اگر این دین ثابت شود مر پدر او را بر مدیون باقی بماند تا آنکه موجود شود مسقط آن که قبض ست آیا نمی بینی تو که در وقت حیات پدرش سوگند داده می شود مدیون را بدین و سوگند داده نمی شود پدر او را که با لله که قبض نکرده تو دین خود را مگر که مدیون قرار کند بدین و دعوی کند بر صاحب دین گرفتن آن دین را پس همچنین حکم است درین صورت که پدر میر دو وارث دعوی کند دین را و گذا ان اقام الابن البینة علی الدین لا یحلف علی قبض الاب وان اقام المدیون