Page 117

کتاب دعوی ۱۱۲ جلد چهارم دعوی او رجل اقر عند القاضی ان هذا العبد او الدار لفلان غیری ذالید ثم اقام البینة انه له اشتراه من ذی الید یقبل اقراره لا تقبل بینته (قاضیخان) مردی اقرار کرد نزد قاضی که اینغلام یا این سرا مر فلانرا است که غیر ذو الید است بعد از ان شاهدان گذرانید که همین غلام یا این سرای از من است خریده بودم آنرا پیش ازین اقرار خود از کسیکه در دست اوست قبول کرده نمیشود گواهان او رجل اشترى دارا او عبدا فاستحق من يديه بالبينة فاراد ان يرجع بالثمن على بائعه ثم قال لا بنہ قد كنت اشتريت منك هذا بكذا و لی ان ارجع عليك بالثمن قالوا يسمع منه دعواه الثاني وله ان يرجع عليهما بالثمن اي لاحتمال انه اشتراه من البائع اولا ثم جاء ابنه و ادعاه فاشتراه من ابنه فاذا استحق عليه كان له ان يرجع عليهما بالثمنين (قاضیخان) مردی خریده بود سرا یرا یا غلامی را و باستحقاق برده شد از دست او بگذرانیدن گواهان بر او و اراده کرد این خرنده که رجوع کند بپای آن بر فروشنده بعد از ان گفت خرنده بر پسر فروشنده را که بدرستی خریده بودم من از تو این سرای یا این غلام را با نقدر بها و مرا هست که رجوع کنم بر تو بیهای آن گفته اند علما رحمهم الله تعا که شنیده میشود از و این دعوای دوم که بر پسر فروشنده کرده است و هست خرنده را که رجوع کند بر فروشنده و پسر او هر دو بها زیرا که احتمال دارد که خرنده در اول خریده باشد آنرا از فروشنده بعد از ان آمده باشد پسر او و دعوی کرده باشد سرای یا غلام را برای خود و خریده باشد خرنده از پسر فروشنده دوم بار پس وقتیکه باستحقاق برده شد از خرنده هست او را که رجوع کند بر فروشنده و پسر او بهر دوبها دارفی يد رجل ادعى رجل انها له اشتراها من فلان غير ذي اليد واقام البينة