Page 11

جلد چهارم کتاب دعوی دعوی ویشاید شرط بو دن لفظیکه دلالت کند بر یقین وتحقیق واگر گفت در دعوی که شک دارم یا گمان دارم صحیح نمیشود دعوای او والمدعي من لا يجبر على الخصومة اذا تركها والمدعى عليه من يجبر على الخصومة (بداية) مدعی کیست که جبر و الزام بر او کرده نمیشود بر دعوی نمودن وقتیکه ترک کند دعوی را ومدعی علیه کسی است که جبر و الزام بر او کرده میشود بر خصومت کردن جواب گفتن مُدعَی و اما شروط جواز الدعوى فمنها مجلس القاضي والمراد بمجلس القاضي محل جلوسه حيث اتفق ولو في بيت او دکان اذ لا تسمع الدعوى ولا الشهادة الابين يدي القاضي (تكملة) فالدعوى في غير مجلس القاضي لا تصح حتى لا يستحق على المدعى عليه جوابه هكذا في الكافي (عالمكيري وتكملة) واما شرطهای رواشدن دعوی پس بعض از ان مجلس قاضی است مراد از مجلس قاضی جای نشستن او است در هر جائیکه اتفاق افتد اگر چه نشستن قاضی در خانه یا در دوکان باشد زیرا که شنیده نمیشود دعوای مدعی و نه شهادت شاهد مگر بحضور قاضی پس دعوی در غیر مجلس قاضی یعنی بغیر حضور قاضی صحیح نمیشود تا اینکه لازم نمیشود بر مدعی علیه جواب او همچنان ذکر شده است در کتاب کافی واما نوابه الآن في محاكم الكنارات فلا يصح سماعهم الدعوى الا فيها مالم يطلق لهم الاذن بسماعها اينما اراد وافاذا اطلق لهم صاروا مثله (تکمله) اما نایبان قاضی این زمان که در محکمه های اطراف هستند پس صحیح نمیشود شنیدن ایشان دعوی را مگر در همان محکمها تا وقتیکه اذن مطلق نشده باشد ایشانرا بشنیدن دعوی در هر جاکه اراده کنند پس وقتیکه اذن مطلق شده بود ایشانرا بشنیدن دعوی در هر جائیکه اراده کنند میکردند مثل قاضی فلو في البلدة قاضيان كل في محلة اي بخصوصها وليس قضاءه عاما و قد امر كل واحد فایده در شناختن مدعی و مدعی علیه فایده در بیان شرطهای روا بودن دعوی فایده درینکه در یک شهر دو قاضی باشد منهما