Page 10

جلد چهارم کتاب دعوی لیکن ذکر کرده طحاوی رحمة الله صورت دعوای دفع تعرض را باینطریق که بگوید مدعی که فلان شخص تعرض میکند مرا در فلان چیز بغیر حق و من طلب میکنم از و دفع آن تعرض را پس بدرستیکه این دعوی شنیده میشود و قاضی منع کند الشخص را از تعرض با و بغیر حق و تا زمانیکه حجت نباشد مر آن شخص را پس او منع کرده شود از تعرض بمدعی و وقتیکه یافت حجتی را تعرض کند آن مدعی بسبب حجت خود ولا تسمع دعوى قطع النزاع بينه وبين غيره (در مختار و تکمله) وحقيقته ان يأتي بشخص للقاضي ويقول هذا يدعى علي دعوى فان كان له شيأ فليبينه والا يشهد على بالابراء فهذا غير صحيح وهذه الدعوى غير مسموعة (تكملة رد المحتار) و شنیده نمیشود دعوی قطع نزاع در میان مدعی و کسی دیگر و حقیقت دعوی قطع نزاع این است که کسی بیارد شخصی را نزد قاضی و بگوید که این شخص بر من دعوی میکند دعوائی را پس اگر او را بر من چیزی باشد ثابت کند آن را و اگر نباشد گواه بگیرد بر نفس خود بابرا کردن از دعوای خود برای من پس این گفتنش صحیح نیست این دعوایش شنیده نمیشود وركنها اضافة الحق عند النزاع الى نفسه لو اصيلا كلي عليه كذا او الى من ناب المدعي عنه كوكيل ووصي (درمختار) لماد اشتراط لفظ مخصوص للدعوى وينبغي اشتراط ما يدل على الجزم و التحقيق ولوقال اشك او اظن لم تصح الدعوى (بجر و تکمله) و رکن دعوی نسبت کردن حق است در وقت نزاع بخود اگر اصیل باشد چنانکه بگوید که بر ایر مدعی علیه اینقدر هست و یا نسبت کردن حق است بکسیکه مدعی ایستاده است بجای او مانند وکیل و وصتی و ندیده ام در کتاب شرط بودن لفظ خاصی برای فایده دعوای نزاع شنیده نمیشود فایده بیان رکن دعوی