Page 100

جلد چهارم ۹۵ کتاب دعوی بر غیر او و چون دعوی کند بر غیر صحیح میشود در حق ضمان و در حق عین همچنین شده در فتاوای بزازیه واذا قال الشهود في شهادتهم احد حدود هذه الارض لزيق شط الوادى ثم اقر المدعي ان بين شط الوادي وبين الارض المدعاة طريق عامة يبطل شهادة شهوده وان ظهر ذلك باخبار رجل من المسلمين لا تبطل الشهادة وان ظهر ذلك عند القاضي بما هو طريق حصول العلم سوى اقراره تبطل شهادتهم في مقدار الطريق ويقبل فيما سواه (خزانة المفتين) وكذان ظهر في الارض المديعاة طريق العامة فهو على هذا التفصيل (فصول عمادي) واگر گفتند گواهان در گواهی خود که یک حد از حدود این زمین متصل است بکنار و رو د بعبد از ان اقرار کرد مدعی که درمیان کنار رورود و میان زمین مدعا بها راه عام است باطل میشود گواهی گواهان او و اگر ظاهر شد آن باخبار یک مرد از مسلمانان باطل نمیشود گواهی ایشان و اگر ظاهر شد بنزد قاضی بطریق حصول علم بغیر اقرار مدعی باطل میشود گواهی گواهان در مقــــدار راه و قبول کرده می شود در غیر آن و همچنین اگر ظاهر شد راه عام در زمین دعوی کرده شده پس حکم آن بر همین تفصیل است که گذشت و حكي ان شمس الائمة السرخسي كان يشترط في شراء القرية الخالصة ان يذكر حدود المستثنيات من المسناجات والمقابر والحياض للعامة ونحوها وان يذكر مقاديرها طولاً وعرضاً وكان يرد المحاضر والسجلات والصكوك التي فيها استثناء هذه الاشياء مطلقة من غير بيان الحدود والمقادير (فصول عمادي) و حکایت کرده شد که شمس ائمه سرخسی رحمة الله علیه شرط کرده در خریدن قریه خالصه اینکه