Page 91

جلد دوم ۸۶ کتاب الشهادة و من شهد ولم يبرح (بداية) عن مجلس القاضي ولم يطل المجلس ولم يكذب المشهود له (درمختار) حتی قال او همت بعض شهادتي (بداية) ولا مناقضته بان قال هو لفلان ثم قال لفلان آخر (درمختار و تكمله طحطاوي) فان كان عدلا جازت شهادته و معنى قوله او همت ای اخطات بنسيان ما كان يحق على ذكره ای بزيادة كانت باطلة (هداية) و اذا جازت شهادته ولم ترد بها ذا يقضى قيل لجميع ما شهد به ولا بد من قيد بان يكون المدعي يدعي الزيادة فانه لو شهد بالف و قال بل الف وخمسمائة لا يدفع الكل الا اذا ادعى الفا و خمسمائة وصورة الزيادة حينئذ على تقدير الدعوى ان يدعى الفا و خمسمائة فيشهد بالف ثم يقول او همت انما هو الف و خمسمائة لا ترد شهادته لكن هل يقضي بالف او بالف وخمسمائة قيل يقضى بالكل وقيل بما بقي فقط وهو الالف حتى لو شهد بالف ثم قال غلطت بخمسمائة زيادة و انما هو خمس مائة يقضى بخمس مائة فقط واليه مال شمس الائمة السرخسي رح ( فتح القدير) و اگر کسی گواهیداد و حال آنکه بحالت ده بود از مجلس قضا دور از نشده بود آن مجلس و در دعوی نکرده بود اورا آن شخص که گواهیداده برای او تا آنکه گفت آن شاهد که خط کردم بعض گواهی خود را و حال آنکه تناقض نبود در گواهی او چنانکه بگوید که این چیز مر فلان راست باز بگوید که مر فلان دیگر است پس اگر همین شهاده عادل بود درست گواهی او و معنای این قول شاهد که خطا کردم یعنی خطا کردم بسبب فرامیش چیزا