Page 75

جلد دوم ٧٠ کتاب الشهادة ایشان بنده اندهمچنین رواست او را گواهی دادن زیرا که بنده در دعویها شدر پس دو که او را در دست کسی بیند رو است او را که شاهدی بدهد بملکیت آن و برا ذو الید و اگر شاهد امید که ایشان بنده اند مکر اینکه ایشان صغیران بودند که بیان از جان و کرده نمیتوانستند که ما بنده هستیم یا آزاد پس همچنین حکم است که رو است شاهد را گواهی دادن باینکه غلام و کنیز صغیر است بر فعل ایشان نیست نیست پس در دست هرکس باشند آنکس دست بر ایشان ثابت او اگر ایشان بزرگ بودند یعنی از جان خود بیان کرده میتوانستند خواه کودک عاقل باشند یا بالغ باشند چنانکه باین تصریح کرده است امام محمد رحمة الله علیه پس همین صورت مصرف استثنا است از این قول صاحب هدایه که شاهدی میدهد بر هر چیزی در است بدون غلام و کنیز زیرا که غلام و کنیز بزرگ است بت بنفس خود و فی محیط معزیا الی المنتقى اذا شهدوا انه مات في هذه الدار و هلى ميراث ولولم يشهدوا ان ابا هذا المدعى مات وهذه الدار كان له يوما ما او شهد بمات في سنة مات فهو جائزنه ولوراء على حمار يوما لم يشهد انه له لاحتمال انه ركبه بالعارية وانما حمار خمسين يوما او اكثر ووقع في قلبه انه له وسعه ان يشهد انه له وفي البزازية عاين المشاهدانه يتبغ دار ولم تقع له ان يشهد بالملك والتاج شهدان فلان بن فلان مات وترك هذه الدار ميراثا ولم يدركا الميت فشهادتهما باطلة انتهى ، و در کتاب محیط ذکر شده در حالی که نسبت مرد ا ابکتاب ملقب اینکه اگر شاهدی دمی دادند که بپدری فلان همین چهارپای مرده ای پس ا و چهار پای میراث میشود و گواهی ایشان قبول است و اگر گواهی دادند که پد ر این مدعی مرده و حال آنکه این سرای مرا و را بو د در روز یکه مرده بود و یا گفتند در ماهی که مرده بود و یا در سالی که مرده بو د پس همین دعوی او دوست بر ا می شاهد و گواهی ایشان قبول است و اگر کسی دی فایده شاهدی دادند بفلان بر همین چهار پای مرده است آن چهار پای میراث میشود فایده شاهدی دادند که فلان مرده است و این سرای میراثی بمانده از او و آن پدر ا و مرده رانده ده بود شاهدی ایشان باطل است و اینکهدید بران دست کند پدر این مدعی مرده بـ [؟] بدهند مالاً ميراثي