Page 68

جلد دوم ۶۳ کتاب الشهادة شاهد می راند ان شاهدان پس بدرستیکه ذکر کرده است امام محمد رح در کتاب مشهاد است که بدرستی که شخصی مدعی شد با دو مرد عادل که شاهد می دادند نزدا و بنسب مردی می شهادت حال آن مرد صاحب نسب را رواست آنکس را که شاهد می بدهد واگر آن مرد صاحب نسب گذرانند دو شاهد را نز دآنکس به نسب خود روا نیست آنکس را که شاهد ی بدهد بنسب او و در دعوی عم بودن ناچا ریست از اسنیکه بیان کند مدعی که بدرستی عم مرده هستم از طرف مادر یا از طرف پدرویا از طرف پدر و ما در و نیز شرط کرده شده است که بگوید مدعی که من وارث مرده هستم دیگر وارثی نیست مر مرده را غیر از من پس اگر مدعی شاهدان گذرانید براین گفته خود یا شاهدان گذرانید بر اینکه برادر مرده هستم و گفتند شاهدان که نمیدانیم آن مرده را وارثی غیر ازین برادر اوحکم کرده میشود تمامی مال آن مرده برای آن مدعی و شرط نکرده است بیان نامها را درکتاب اقضیة تا آنکه گفته است در کتاب قضیه که شخصی دعوی کرد بر دیگری که بدرستی من برادر تو هستم از طرف پدر تو اگر دعوای میراث یا دعوای نفقه را کرده بود و شاهدان گذرا نیست قبول کرده میشود شاهدان او و نیز همین حکم قاضی برحاضر حکم میشود بر غایب تا که اگر پدر حاضر شده منکر شد از دعوای مدعی قبول کرده نمیشود منکر شدن او و محتاج نمیشود مدعی بباز گذرانیدن شاهدان واگر مدعی دعوای مال را نکرده بودبلکه دعوای تنها برادریرا کرده بودقبول کرده میشود شاهدان او وكذا لو ادعى انه ابن ابنه اوا بوابيه والابن اولاب غايب اوميت لا يصح ما لم يدع ما لافان ادعى ما لا فالحكم على الحاضر والغايب جميعا بخلاف ما اذا ادعى على رجل اذ ابوه اوابنه او على امرأة انها زوجته او ادعت عليه انه زوجها او ادعى العبد على عربي انه موليه عتاقا او ادعى عربى على الاخر انه معتقه او ادعت على رجل انها امته او كانت دعوى في ولاء الموالات فانكره المدعى عليه فبرهن المدعى على ما قال يقبل ادعى بحقا اولا وحاصل ما يقصاهنا ان الشهود اذاشهدوا نی اصل ہو بر محمد سوال فی نام سرد کل الله