Page 566

جلد دوم ۵۶۲ كتاب الشهادة در بخشش پس همان حکم است در صدقه مگر در صورت رجوع کردن صاحب غلام پس بدرستی که رجوع کردن نیست در صدقه بخلاف از بخشش که در ان رجوع است همچنین ذکر شده است در کتاب محیط عبد في يد رجل ادعى رجل انه وهبه له وسلمه اليه وبرهن عليه وادعى اخر عليه مثله وشهد اخران له بذلك ولم يدر التاريخ يقضى بينهما نصفين فان رجع الفريقان ضمن كل فريق للواهب نصف قيمته ولا يضمن الموهوب له بالاخرشيأ كذا فى الكافى (عالمكيرى غلامی در دست مردی بود دعوی کرد مرد دیگر که بدرستی این مرد ذو الید بمن بخشیده است این غلام را و سپرده است او را بمن و گذرانید بآن دعوای خود شاهدان را و دعوی کرد مرد دیگر بران ذوالید مانند دعوای ان مدعی اول و دو شاهد دیگر گواهی دادند برای او بآن غلام و تاریخ هر دو معلوم نبود درین صورت قاضی حکم کند میان آندو مدعی بآن غلام بدو نصف پس اگر هر دو طایفه شاهدان رجوع کردند از گواهی خود تاوانده می شوند هرفرقه ایشان برای بخشش کننده نصف قیمت آن غلام را و تاوانده نمی شود هر فرقه ایشان برای آن دیگر کسی که بخشش کرده شده برای او هیچ چیزی را همچنین ذکر شده است در کتاب کافی ولو شهد بالهبة لرجل واخران بالهبة لاخر فرجع احد الفريقين ضمنا نصفه للواهب ونصفه للموهوب له الاخر كذا في القنية (عالمكيرى) و اگر دو شاهد گواهی دادند ببخشش مالی برای مردی و دو شاهد دیگر گواهی دادند ببخشش همان مال برای دیگر و قاضی حکم کرد بآن چیز میان هر دو مدعی بنصف نصف بعد از ان یک طایفه شاهدان رجوع کردند از گواهی خود ضامن می شوند نصف