Page 52

جلد دوم ۴۷ کتاب الشهاده وسعهم ان يحملو الشهادة ويشهد و ابذلك ويكره لها ان تفعل ذلك (قاضیخان) زنی اقرار کرد بنفس خود مالی برای دختر خود و برای خواهر خود و اراده کرده بود باین اقرار خود ضرر رسانیدن باقی ورثه را و حال آنکه شاهدان میدانستند آن اراده کردن او را گفته اند علماء رحمهم الله تعالی که روا میشود شاهدان را که بردارند شاهدی را و شاهدی بدهند بآن اقرار او و مکروه است دران زن که چنان بکند از جهت ضرر رسانیدن بدیگر ورثه ولا یعمل قاض و را و بالخط ان لم يتذكر ا ( كنز الدقائق ) ولا يحل للشاهد اذا راى خطه ان يشهد الا ان يتذكر الشهادة لان الخط يشبه الخط فلم يحصل العلم قيل هذا على قول ابی حنیفة رح و عندهما يحل له ان يشهد ( هدايه ) و عمل نکند قاضی و راوی حدیث شریف بنوشتۀ اکر اصل حادثه و شنیدن حدیث شریف بیاد ایشان نباشد و روا نیست مرشاهد را وقتی که خط خود را ببیند اینکه شاهدی بدهد زیرا که خط مانند میشود بخط پس علم شاهد بسبب خط حاصل نمیشود و شاهدی بدون علم روا نیست و بعضی از علما رحمهم الله تعالی گفته اند که این حکم یعنی اینکه روا نیست عمل کردن بهمین گمان بنوشتۀ خود قول حضرت امام ابوحنيفه است رحمة الله عليه و نزد صاحبین رحمهما الله تعالی رو است مرشاهد را که عمل کند بآن وجوزه ابویوسف رح للراوی والقاضي دون الشاهد (بحررایق) وقال ابویوسف رح يحل له ان يشهد و ما قاله ابو یوسف رح وهو المعمول به (رد المحتار) قال ابو السعود رح ويمكن در عمل نمودن قاضی و راوی و شاهد بخط خود بدون تذکر و دروایت است محمد عظیم