Page 502

جلد دوم ۴۹۹ كتاب الشهادة في ما علمنا هم عدول الأصح انه ليس بتعديل كذا فى الخلاصة وكذلك أذا قال هم ثقات فالقاضى لا يكتفى به ولو قال انا اعلم منه لا خصلة من أنواع الجرح لا يكون هذا تعديلا (عالمگيري) و اگر تزکیه کننده گفت که این شاهدان در علم ما عادلان اند صحیح تر روایت آنست که بدرستی این گفتن او عادل کردن نیست همچنین ذکر شده است در کتاب خلاصة الفتاوی و همچنین اگر گفت تزکیه کننده که ایشان ثقه اند پس قاضی اکتفا نکند باین گفتن او واگر تزکیه کننده گفت که ندانسته ام از این شاهد که یک خصلتے را از اقسام بدیگوئی پس این گفتن او عادل کردن نمیشود روى عن محمد رج أن يقول هذا عندى عدل رضى جائز الشهادة و به اخذ بعض المشايخ رحمهم الله ولو قال المعدل لا اعلم فيه الا خير ايكون تعديلا وقال بعضهم أذا قال هو عدل جائز الشهادة يكون تعديلا وعليه الاعتماد (قاضيخان) روایت کرده شده است از امام محمد رح که تزکیه کننده در تزکیه بگوید که این شاهد نزد من عادل و نیکوکار و شاهد بی او رواست و بهمین قول امام محمد رح عمل کرده است انبعض مشايخ رحمهم الله تعالی و اگر تزکیه کننده گفت که نمیدانم درین شاهد مگ نیکوئی را پس این گفته او عادل کردن میشود و گفته است بعض علم، رحمهم الله تعالی که اگر تزکیه کننده گفت که این شاهد عادل ورواست شاهدی او پس این قول او عادل کردن میشود و بهمین قول بعضی اعتماد است ولا تجوز التزكية الا أن يتعرف انت أو يصف لك أو عرفت أن القاضى زكاه أوزكى عنده (تتكمله) و روانیست تزکیه کردن ترا مگر وقتیکه بشناسی شاه را و یا صفت او براسی تو کرد شده باشد و یا دانسته باشی که قاضی تزکیه کرده است او را و با تزکیه کرده شده باشد نزد قاضی پس تو آ درین صورت جائز تزکیه کردن شاه ترا وللتزكية شروط ثمانية الأول أن تكون الشهادة عند