Page 498

جلد دوم ۴۹۵ کتاب الشهادة مرضى مقبول جائز الشهادة (فتح القدير) وقيل يكتفى بقوله عدل وهذا اصح (هداية) مالم يطعن الخصم بالرق (فتح القدير) وفى فتاو[ى?] قاضيخان فان عرف فسقه لا يكتب تحت اسمه ذلك بل يسكت احترازا عن الهتك او يقول الله اعلم الا اذا خاف ان يقضى القاضى بشهادته فيصرح حينئذ بذلك ومن لا يعرفه لا بعدالة ولا بفسق يكتب مستور ثم يرد المستورة مع امين القاضى اليه كل ذلك في السرّ كيلا يظهر الامر فيخدع المزكى او يقصد بالاذى (فتح القدير) پس وقتیکه از انکسیکه حال شاهد از او پرسیده شده تزکیه کننده را گفت که این شاهد عادل است نوشته کند آن تزکیه کننده بجهت قاضی که این شاهد عادل و نیکوست قبول است و رواست شاهدی او و بعض مشایخ رحمهم الله تعالی گفته اند که اکتفا کند بهمین قول خود که این شاهد عادل است و همین قول بعض صحیح تر است تا زمانیکه خصم در شان آنشاهد طعن بغلامی او نگفته باشد و در فتاوای قاضیخان ذکر کرده است که اگر تزکیه کننده فسق شاهد[؟] دانست زیر نام او نوشته نکند بلکه سکوت کند از جهت پرهیز کردن از دریدن پرده اسلا[م؟] یا بگوید که خداوند تعالی داناست بحال او مگر وقتیکه تزکیه کننده بترسد از اینکه قاضی بشهاد[ت؟] او حکم میکند پس درین وقت ظاهر کند فسق او را و آن شاهدی را که تزکیه کننده نشناسد نابعدا[ل؟] بودن و نه بفاسق بودن بنویسد زیر نام او که پوشیده حال است بعد ازان آن رقعه[را؟] با امین قاضی بفرستد بقاضی و جمله این کارها در پنهانی باشد از جهت آنکه این امر تزکیه ظاهر نشود پس آن تزکیه کننده فریب داده میشود یا قصد ضرر او کرده میشود صورة تزكية العلانية ان يجمع القاضى بين المعدل والشاهد ويقول المعدل هذا الذى