Page 496

جلد دوم ۴۹۳ كتاب الشهادة وبر رسالت محمد رسول الله عليه وسلم قبول میشود گواهی در اضحمن قبول میشود گواهی اگر گفت که من مسلمانم و کافر هستم و اگر قاضی پرسید شاهد را و در میان پرسیدن خود جهت از مودن ذکر کرد چیزی را که بر پرده کار جبل علی روانست پس این طریق پرسیدن نادانی است از قاضی و احمقی است و تحقیق گنهکار میشود در ان پرسیدن که کرده و اگر روا کند این پرسیدن گناه میشود بر همه مسلمانان خصوصا در قاضیان اهل زمان پس اگر بدرستی قاضی این پرسیدن گرد و حماقت کرد و آن شاهد مخالف شرع بیان کرد قبول نمیشود گواهی او الشاهد اذا كان فاسقاً فى لسر ومونى الظاهر عدل فاراد القاضى أن يقضى بشهادته فاخبر الشاهد عن نفسه انه ليس بعدل صح اقراره على نفسه الا انه اذا كان صادقاً فى الشهادة لا يسعه أن يخبر عن نفسه أنه ليس بعدل لأن فيه ابطال حق المدعى ( قاضیخان ) شاهد اگر در پنهانی فاسق بود و در ظاهر عادل بود پس اراده کرد قاضی که حکم کند بگواهی او پس خبر داد آنشا هداز نفس خود که بدرستی من عادل نیستم صحیح میشود اقرار او بر نفس خوداً لیکن اگر آن شاهد راستگو می باشد در گواهی خود روا نیست او را که خبر بدهد از خود که بدرستین من عادل نیستم زیرا که درین خبر دادن او باطل کردن حق مدعی است ثم التركية في السران يبعث المستورة الى المعدل ( هدايه ) وهي الورقة التي يكتب فيها القاضي اسماء الشهود و نسبها هم وحلاهم حلية الأنسان صفته وما يرى عنه من لون وغيره والمصلى اى مسجد محلتهم ويبعثها سراً بيد امينه الى المزكى سميت بها لأنها تستر عن نظر العوام وينبغى ان لا يختار الامعد لا يمكن الاعتماد على قوله طریق تزکیه پنهانی