Page 489

جلد دوم ۴۸۶ کتاب الشهادة كذا ولا اعرف ان الدار بعينها يقال للمدعى هات شاهدين يشهد ان أن هذه المحدودة بهذه الحدود فى يد هذا المدعى عليه ليصح القضاء وهذا التصوير اوفق بالكتاب حيث قال تحملوا الشهادة ببيع محدود و ذكر التمرتاشي رح فصار كرجل ادعى محدودا فى يد رجل وشهد شهو أن هذا المحدود المذكور بهذه الحدود ملكه وفى يد المدعى عليه بغير حق فقال المدعى عليه الذى فى يدى غير محدود بهذه الحدود التي ذكرها الشهود يقال للمدعى هات شاهدين أن الذى فى يده محدود بهذه الحدود ثم تصوير المصنف يصدق فيما أذا كان المدعى شفيعا والمحدود فى يد المشترى فادعاه لطلب الشفعة فقال المشترى العين الذى فى يدى بطريق الشراء ليس بهذه الحدود (فتح القدير) أما لو كان المدعى هو البايع يطالب المشتری بالثمن فلا حاجة الى كون المحدود في يد المشترى (كفاية) ونظير و مانند این مساله گذشته این مساله است که اگر بردارند جماعة گواهی را بفروختن ز محدود بیاد کردن حدود آن نزد آنها و گواهی بدهند بر خرنده ناچار یست از دو شاهد دیگر که گواهی بدهند باینکه بدرستی آن زمین حد کرده شده باین حدود در دست مدعی علیه است و همچنین ناچار یست از دو شاهد دیگر اگر مدعی علیه منکر شود از انیکه بدرستی آن حد غایبکرده شده یا گر شده است حدهامی آن زمین نیست که در دست من است گفته است قاضیخان رح که دو مرد گواهی دادند که بدرستی فلان خریده است سرائی را در فلان شهر همچنین حدها و نمیدانیم و نمی شناسیم ما آن سرای را بذات آن گفته شود مدعی را که بیار دو شاهد که شاهد بدهند که بدرستی سرای حد کرده شده بهمین حد ها در دستمدعی علیه است بسبب آنکه صحیح شود حکم قاضی و این تصویر مساله موافق است بکتاب ہدایه ازین جهت