Page 483

جلد دوم ۴۸۰ كتاب الشهادة نمي شناسم حال شاهد اصل را بعادل بودن و اگر قاضی میشناخت شاهدان اصل را بعادل بودن و نمي شناخت شاهدان فرع را بپرسد از حال شاهدان فرع لو قالا نتهمه لا تقبل شهادتهما و في البزازية فرعان معلوم عدالتهما شهد عن اصل وقالا لا خير فيه وزكاه غيرهما لا يقبل وان جرحه احدهما لا يلتفت اليه (تکمله) اگر شاهدان فرع گفتند که تهمتی میدانیم شاهدان اصل را قبول کرده نمیشود گواهی آن شاهدان فرع و در كتاب بزازیه ذکر کرده است که دو شاهد فرع که عادل بودن ایشان معلوم بود گواهی داد از گواهی شاهد اصل و گفتند که هیچ خیر نیست در ان شاهد اصل و تزکیه و عادل کرد او را کسی دیگر غیر از ان شاهدان فرع قبول کرده نمیشود گواهی ایشان و اگر جرح کرد شاهد اصل را يكي از شاهدان فرع التفات کرده نمیشود بسوی جرح کردن او وان قال الفرمان القاضي بالخيرا يقبل القاضي شهادتهما ( قاضيخان ) اعلى الفروع في ظاهر الرواية لان ظاهر الجرح كما لو قالو انتهمهم في هذه الشهادة ( فتح القدير ) فان قال المدعي انا آتيك بمن يعد لهما ويقولا سل انت عنهما غير نا على قول محمد لا يلتفت اليهما ولا يقضى بشهادتهما ( قاضيخان ) و اگر شاهدان فرع گفتند مرقاضی را که ما خیر نمیدانیم ترابعادل بودن یا عادل نا بودن شاهدال قبول نکند قاضی گواهی ایشان را یعنی گواهی شاهدان فرع را در ظاهر روایت زیرا که این گفته شاهدان فرع ظاهر است در جرح شاهدان اصل چنانچه گفته باشند که تهمتی میدانیم شاهدان اصل را در این گواهی پس اگر مدعی گفت که من می آرم کسی را که عادل کند شاهدان اصل را یا شاهدان فرع گفتند مر قاضی را که بپرس تو حال شاهدان اصل را از کسی دیگر غیر از ما بنا بقول امام