Page 478

جلد دوم ۴۷۵ کتاب الشهادة بن فلان ويعرفه اشهدني على شهادة بان فلانا اقرعنده بكذا و قال لي اشهد على شهادتي بذلك فلا بد من ذكر الدعوى لئلا يحصل فيه غير شيئات (فتح القدير) پس شاهد فرع در وقت ادا کردن گواهی بگوید که گواهی میدهم که بدرستی فلان پسر فلان اقرار او را کند شاهد کردانیده است مرا بر شاهدی خود که بدرستی فلان اقرار کرده است نزد او بآن قدر و گفته است مرا آنفلان شاهد اصل که شاهد باش بر شاهدی من بآن اقرار او پس ناچار است از بیان کردن شاهد فرع هر گواهی شاهد اصل را پس لازم است در گواهی شاهدان فرع پنج حرف شین ولها لفظ اطول من هذا واقصر منه وخير الامور اوسطها (هدايه) اما الاطول فان يقول اشهد ان فلانا شهد عندي ان لفلان على فلان كذا واشهد على شهادته وامرني ان اشهد على شهادته وانا الآن اشهد على شهادته بذلك فيلزم ثمان شيئات واما الاقصر فان يقول الفرع اشهد على شهادة فلان بان فلانا اقرعنده بكذا ففيه شيئات (فتح القدير) و مراد ادای گواهی را لفظ درازترست از این لفظ و لفظ کوتاهتر از این است و بهترینها میانه تر آنهاست اما لفظ درازتر پس این است که شاهد فرع بگوید که شاهدی میدهم که بدرستی فلان شاهدی داده است نزد من که بدرستی مر فلان را بر فلان این قدر است و شاهد کرد است فلان مرا بر شاهدی خود و فرموده است مرا که شاهدی بدهم بر شاهدی او و من در حال شاهدی میدهم بر شاهدی او بآن اقرار فلان پس لازم میشود درین لفظ در از تر هشت حرف شین اما لفظ کوتاه تر پس اینست که شاهد فرع بگوید که شاهدی میدهم بر شاهدی فلان بائینکه بدرستی فلان اقرار کرده نزد او باین قدر مال پس درین لفظ کوتاه تر دو حرف شین است قال في الفتاوى الصغرى شهود الفرع يجب عليهم ان يذكروا اسماء الاصول واسماء ابائهم واجبدادهم